Diyabetik makuler ödem tedavisinde intravitreal enjeksiyon sonuçlarımız

Diyabetli hastalarda görme kaybının en sık nedeni diyabetik makular ödemdir (DMÖ). DMÖ kan retina bariyerinin bozulması sonucunda makula iç katmanlarda sıvı birikmesi ile oluşur. Diyabet ile ilişkili vazokonstrüksiyon ve kapiller kaybın neden olduğu hipoksi ve inflamasyon vasküler endotelyal büyüme faktör (VEGF) üretiminde ve vasküler permeabilitede artışa yol açar. Lazer fotokoagülasyon tedavisi standart tedavi yöntemi olmakla birlikte tam bir kür sağlamamaktaydı. DMÖ patofizyolojisinde birçok faktör ve biyokimyasal yollar bulundurmasından dolayı hastalığın tedavisinde çeşitli modaliteler kullanılmaktadır. Ranibizumab (Lucentis®) şu anda DMÖ'ine bağlı görme kaybının tedavisinde kullanılan bir intravitreal ajandır. Ranibizumab selektif olarak insan VEGF-A aktif izoformlarının reseptörlere bağlanmasını inhibe eder. Deksametazon intravitreal implant (Ozurdex®)'ın düzenli uygulanan anti-VEGF tedavisine cevap vermeyen DMÖ tedavisinde etkili ve güvenli bir diğer tedavi seçeneği olduğu bildirilmektedir. Çalışmamızda diyabetik makular ödem tedavisinde en az 3 doz intravitreal ranibizumab, en az tek doz deksametazon intravitreal implant ve 3 doz intravitreal ranibizumab tedavisine dirençli kabul edilip deksametazon intravitreal implant uygulanan tedavileri kısa zamanda etkinlik ve güvenlik açısından karşılaştırmak ve görme keskinliği, retina kalınlığı, göz içi basınçları (GİB) üzerine etkilerini, kıyaslamayı amaçladık. Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Göz Hastalıkları Anabilim Dalı Retina biriminde, Ocak 2014 ile Ağustos 2016 tarihleri arasında diyabetik retinopati tanısıyla takip edilen hastaların dosyaları retrospektif olarak incelendi. Hastalara DMÖ tanısı fundus muayenesi, OKT ve FFA ile konuldu. DMÖ tanısı alan 365 olgunun 475 gözüne ait kayıtlar incelendi. Ancak takip ve/veya veri yetersizliği nedeniyle; 250 hastanın 350 gözü çalışmaya dahil edildi. Grup 1'de 287 göz, grup 2'de 32 göz ve grup 3'de 31 göz mevcuttu. Hastaların yapılan görme değerlendirmesinde; enjeksiyon öncesi ortalama en iyi düzeltilmiş görme keskinliği sırasıyla grup 1'de 0,64± 0,36 logMAR, grup 2'de 0,76± 0,41 logMAR ve grup 3'de 0,65± 0,35 logMAR olarak bulundu. Tedavi sonrasında sırasıyla grup 1'de EDGK tedavi sonrasında 0,45± 0,33 logMAR, grup 2'de 0,40±0,29 logMAR ve grup 3'de 0,43±0,35 logMAR olarak bulundu. Tüm gruplarda EDGK değerleri tedavi öncesine göre anlamlı olarakda yüksek bulundu. (p<0,01). Gruplar arası tedavi öncesi ve tedavi sonrasındaki EDGK değerlendirildiğinde en fazla değişimin grup 2 olarak izlenmiştir (p <0,01). Tüm gruplarda OKT ile ortalama makula kalınlığı değerlendirilmesinde enjeksiyon sonrası ortalama makula kalınlığı değerinin enjeksiyon öncesi ortalama makula kalınlığı değerine göre anlamlı olarak düşük bulundu. (p<0.01). Gruplar, makula değişimleri açısından değerlendirildiğinde grup 2 tedavi grubunda anlamlı olarak (p<0,01) makula kalınlık değişiminin daha fazla olduğu bulundu. Grup 2 ve 3'de göz içi basınç değerlerinde, istatistiksel olarak anlamlı bir artış görüldü. (p<0,05). Tüm tedavi gruplarında enjeksiyonlara bağlı ciddi bir yan etki izlenilmedi. Sonuç olarak tedavi gruplarında kısa sürede diyabetik makular ödemde azalmayla birlikte görme keskinliğinde artış izlenir. Refrakter diyabetik makular ödeminde anti VEGF ve steroid kombinasyonları umut vadedicidir. Anahtar Kelimeler: Ranibizumab, Deksametazon implant, Ranibizumab dirençli olgularda deksametazon implant, ortalama makular kalınlık, diyabetik makular ödem, intraoküler basınç, en iyi görme keskinliği