Diyanet İşleri Başkanlığı dini yüksek ihtisas merkezlerinde alınan eğitimin sahaya yansıması

Toplumun dinî konularda bilinçlendirilmesinden sorumlu olan Diyanet İşleri Başkanlığı, sunduğu din hizmetlerinin kalitesini artırmak ve halkın beklentilerine etkin şekilde yanıt verebilmek amacıyla, personelinin bilgi birikimini güncellemek, yetkinliklerini geliştirmek ve ortaya çıkan yeni ihtiyaçlara karşı hazırlıklı hâle getirmek üzere çeşitli eğitim programları düzenlemektedir. Bu eğitim faaliyetleri arasında Başkanlık teşkilatı bünyesinde sürdürülen uygulamalardan biri de Dini Yüksek İhtisas Merkezlerinde gerçekleştirilen ileri düzey ihtisas programlarıdır. Bu araştırmanın temel amacı, Diyanet İşleri Başkanlığı dini yüksek ihtisas merkezlerinde alınan eğitimin sahaya yansımasını incelemektir. Araştırmada belirlenen amaç doğrultusunda konuyla ilgili literatürde kapsamlı bir tarama gerçekleştirilmiştir. Gerçekleştirilen literatür taraması neticesinde ulaşılan araştırma ve çalışmalar detaylı bir şekilde incelenmiştir. Yapılan incelemeler sonucunda elde edilen bilgi ve kaynaklardan yararlanarak araştırmanın kavramsal çerçevesi oluşturulmuştur. Yapılan araştırma nitel araştırma yaklaşımına dayalı durum çalışması ile gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın çalışma grubunu yüksek ihtisas merkezlerinde eğitim almış 17 kişi oluşmuştur. Yapılan analizler sonucunda eğitimin katılımcılar tarafından ilmî gelişim, mesleki ilerleme, din hizmetine katkı ve bireysel sorumluluk gibi çok boyutlu anlamlarla kavrandığını göstermektedir. Müfredat içerikleri, klasik-modern denge, pedagojik formasyon eksiklikleri, sosyal bilim derslerine olan ihtiyaç ve sahada etkili bulunan dersler gibi başlıklar altında sistematik şekilde ele alınmıştır. Ayrıca eğitim süresi, aile hayatına etkiler, akademik yoğunluk, rol model eksikliği ve ihtisas içi ihtisaslaşma gibi alanlarda da çeşitli değerlendirmelere yer verilmiştir. Katılımcılar, programın ilmî derinlik sağlama, kaynaklara ulaşma, sahih bilgiye erişim ve sosyal çevreyle etkili iletişim kurma gibi işlevlerini vurgulamış; müfredatın güncellenmesi, klasik metinlerin çağdaş sorunlarla ilişkilendirilmesi ve pedagojik yeterliliğin artırılması yönünde öneriler sunmuştur.