Ebeveynleşme ile ayrışma-bireyleşme arasındaki ilişkide utanç ve suçluluğun aracı rolü

Bu çalışmada, ebeveynleşme ile ayrışma-bireyleşme arasındaki ilişkide utanç ve suçluluk duygularının aracı rolünün araştırılması temel amaç olmuştur. Çalışma değişkenleri arasındaki ilişkileri ölçmek için yaşları 18 ile 58 arasında değişen 384 kişinin katıldığı çevrimiçi anket aracılığıyla veriler toplanmıştır. Sırasıyla, Ebeveynleştirilmiş Çocuk Ölçeği – Yetişkin Formu, Ayrışma-Bireyleşme Envanteri, Sürekli Utanç ve Suçluluk Ölçeği ve Demografik Bilgiler Formu kullanılmıştır. SPSS aracılığıyla nicel araştırma yöntemleri kullanılmıştır : 1) çalışma değişkenlerinin birbirleriyle korelasyonel analizleri yapılmıştır, 2) ebeveynleşme ile ayrışma-bireyleşme arasındaki ilişkide utanç ve suçluluğun aracı rolü için aracılık analizi yapılmıştır, 3) olası katkılarının değerlendirilebilmesi adına demografik bilgilerin ortalamaları çalışma değişkenleri ile karşılaştırılmıştır. Bulgular, tüm çalışma değişkenlerinin kendi aralarında anlamlı ve pozitif ilişkilere sahip olduğunu göstermiştir. Dolayısıyla ebeveynleşme ile ayrışma-bireyleşme arasında anlamlı ve pozitif bir ilişki bulunmuştur. Ayrıca aracılık analizlerine göre ebeveynleşmenin utancı anlamlı düzeyde yordadığı, suçluluğu ise anlamlı biçimde yordamadığı görülmüştür. Ancak utanç ve suçluluk aynı anda denkleme alındığında, her iki duygunun da ebeveynleşme ve ayrışma-bireyleşme arasındaki ilişkide pozitif ve anlamlı bir şekilde kısmi aracı role sahip oldukları görülmüştür. Son olarak, tüm bulgular mevcut literatür referans alınarak tartışılmış ve gelecekteki çalışmalara önerilerle birlikte çalışmadan elde edilen çıkarımlar sunulmuştur. Anahtar kelimeler: Ayrışma-bireyleşme; ebeveynleşme; rol karmaşası; suçluluk; utanç