Edirne il merkezindeki ebeveynlerin çocuk istismarı hakkındaki farkındalığı

Bu araştırmada Edirne il merkezindeki ebeveynlerin çocuk istismarı hakkındaki farkındalığının değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Araştırmanın kapsamında 410 ebeveynden veri toplanmıştır. Araştırmaya 18 yaş üzeri, araştırmaya katılmaya gönüllülük gösteren, Edirne il merkezinde ikamet eden, ebeveyn olan bireyler dahil edilmiştir. 18 yaşından küçük olanlar ve iletişimi engelleyecek problemi olanlar hariç bırakılmıştır. Katılımcılara verilen anket formunda sosyodemografik bilgilere yönelik 12 soru ile İstismar Farkındalık Ölçeği-Ebeveyn Formu (18 soru) yer almaktadır. Elde edilen veriler SPSS 19 (Statistical Package for the Social Sciences version 19, seri no:10240642) istatistik programı kullanılarak veriler analiz edilmiştir. Araştırma sonuçlarına göre ebeveynlerin çocuk istismarı hakkındaki farkındalığı orta düzeyde bulunmuştur. 18-24 yaş grubu ebeveynlerde yüksek, 40 yaş ve üzeri ebeveynlerde ise düşük düzeyde istismar saptanmıştır. Ebeveynlerin eğitim seviyesi ile çocuk istismarı farkındalığı arasında doğru orantılı olacak şekilde anlamlı bir ilişki bulunmuş olup üniversite ve üzeri eğitimi olanlarda düşük düzey istismar, ortaokul mezunu olanlarda yüksek düzey istismar saptanmıştır. Ebeveynlerin çalışma durumu ile ilgili memur olanlarda düşük düzeyde, ev hanımlarında yüksek düzeyde istismar saptanmıştır. Geliri giderinden fazla olanlarda düşük düzey istismar, geliri giderine eşit olanlarda orta düzey istismar, geliri giderinden az olanlarda yüksek düzey istismar saptanmıştır. 18-24 yaş aralığında iken çocuk sahibi olanlarda yüksek düzey istismar saptanmıştır. Alkol kullanan ebeveynlerde yüksek düzey istismar saptanmıştır. Çocuklarında kronik hastalığı olan ebeveynlerde düşük düzey istismar saptanmıştır. Kendi çocukluğunda fiziksel istismara uğrayan ebeveynlerde yüksek düzey istismar saptanmıştır. Bu araştırmanın sonucunda bireylerin sosyodemografik özelliklerine göre çocuk istismarı farkındalığının farklılaştığı izlenmiştir. Çocuk istismarı ve ihmali ile mücadelede ailelere ve çocuklara düzenli aralıklarla eğitim programları sunulmalı ve risk altındaki ailelere sosyal destek ile danışmanlık hizmetleri sağlanmalıdır. Bu yaklaşımlar, çocuk istismarı ve ihmalinin önlenmesine yönelik önemli adımlardır. Birinci basamak sağlık hizmetleri, koruyucu sağlık hizmetlerini içermekte olup, aile hekimleri bu hizmetlerin sunumunda kritik bir rol oynar. Aile hekimleri, hasta ve sağlık sistemi arasındaki ilk temas noktası olarak hem bireysel hem de sosyal çevresel faktörleri göz önünde bulundurarak değerlendirme yapabilir. Çocuk istismarı ve ihmali ile ilgili olarak, aile hekimleri, çocuğun korunması, tanı ve tedavi süreçlerinde, istismarın süreğen etkilerinin azaltılması ve destek sürecinde aktif olarak rol oynamalıdır.