Amigdala hasarının sıçanların sosyal davranışı üzerine etkisi

Taşıdıkları tüm öneme karşın, toplum yanlısı davranışların mekanizmaları iyi bilinmemektedir. Araştırmalarda, hapsedilmiş sıçana kafesdaşının yardım etmesi bu konuda bir yöntem olarak kullanılmaya başlandı. Yardım etme davranışı başkalarının sıkıntısına hassas olmakla yakından ilgili olup amigdalanın bu hassasiyette önemli rolü vardır. Bu çalışmanın amacı, iki taraflı amigdala hasarının sıçanlarda, sıkıntıdaki kafesdaşlarını kurtarma davranışına etkisini gözlemektir. Yetişkin Wistar sıçanlara (n=28) dönüşümlü olarak serbest ve hapis sıçan rolleri verilerek kurtarma davranışı geliştirmeleri sağlandı. Takiben, kontrol (n=10), yalancı operasyonlu (n=7) ve iki taraflı basolateral amigdalasına N-Methyl-D-aspartic asit zerkedilmiş (n=11) olmak üzere üç gruba ayrıldılar. Sıçanlar içinde üç hapis alanı olan (biri boş, biri içinde bir naif sıçan olan, biri içinde serbest sıçanla aynı gruptan bir sıçan olmak üzere) test kutusunda test edilmiştir. Serbest sıçanların kapıyı açma, hapis alanına yakın olma tercih ve süreleri ölçüldü. Kontrol testleri sırasında daha önce boş olan alana naif sıçan hapsedilirken daha önce sıçan olan alanlar boş bırakılmıştır. Grupların kapı açma, alanda bulunma tercih ve süreleri bakımından aralarında hem ana deney hemde kontrol testi sırasında istatistiksel anlamlı bir fark gözlenmemiştir. Kontrol testi sırasında sıçanlar içinde hapsedilmiş kafesdaşları olan alana değil, boş olan alana (daha önce kafesdaşlarının bulunduğu alan) ilgi göstermişlerdir. Buradan, kapı açma davranışında baskın olan etkenin yardım etmek olmadığı, geliştirilmiş alışkanlık olduğu düşünülmüştür.