Karşılaştırmalı bakış açısıyla İngilizce öğretiminde öğretmenlerin ve öğrencilerin sözlü düzeltici geri bildirimlere yönelik algıları ve tercihleri

Bu çalışmanın amacı, İngilizce öğretmenlerinin ve hazırlık öğrencilerinin sözel düzeltici dönüt hakkındaki algılarını ve tercihlerini karşılaştırmalı bir bakış açısıyla araştırmaktır. Buna ek olarak, İngilizce öğretmenlerinin sözel düzeltici dönüt ile ilgili kavramsallaştırmasını ve uygulamalarını araştırmak araştırmanın amacıdır. Bu karma yöntem araştırmasında veriler, yarı yapılandırılmış görüşme ve sözel düzeltici dönüt anketleri yoluyla toplanmıştır. Çalışmanın nicel aşaması için sözel düzeltici dönüt tercihlerini ve tekniklerine ilişkin algılarını araştırmak için iki anket yapılmıştır. Ankara'da özel bir üniversitenin hazırlık okulunda görev yapan 30 İngilizce öğretmeni ve 247 hazırlık öğrencisi anket uygulamasına katılmıştır. Çalışmanın nitel aşaması için, anketi İngilizce öğretmenleri arasından belirli kriterlere göre seçilmiş katılımcılarla yarı yapılandırılmış görüşmeler uygulanmıştır. Anketten elde edilen veriler betimsel istatistikler ve Ki-kare analizi ile SPSS kullanılarak, nitel veriler ise Creswell'in (2014) sistematik içerik analiz yöntemi ile analiz edilmiştir. Sonuçlar, İngilizce öğretmenleri tarafından sınıfta en çok kullanılan sözel düzeltici dönüt teknikleri olarak yeniden ifade etme, ima etme, söylettirme ve tekrarlama teknikleri olduğunu ortaya çıkarmıştır. İpuçları en faydalı sözel düzeltici dönüt teknikleri olarak tanımlanırken, açık düzeltme, açıklama talebi ve yeniden düzenleme en az etkili sözel düzeltici dönüt teknikleridir. Öğrencilerin sözel düzeltici dönüt hakkındaki algıları, dil bilgisi, kelime bilgisi, telaffuz ve pragmatik hataları için öğretmenleri tarafından düzeltilmesini tercih ettiklerini göstermiştir. Çalışmanın bir diğer önemli bulgusu, İngilizce öğretmenlerin ve öğrencilerin dil bilgisi, kelime bilgisi ve telaffuz hataları için sözel düzeltici dönüt tercihleri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark olduğunu ortaya çıkarmıştır. Öte yandan, pragmatik hata tercihleri benzerlik göstermiştir. Her iki grup da sözlü hatalar için sözel düzeltici dönüt sağlanması gerektiğini algılamıştır. Bu çalışmanın sonuçlarının, İngilizce öğretmenlerinin ve öğrencilerinin açısından sözel düzeltici dönütün daha derinden anlaşılmasına ve öğrencilerin eğitim kültürüne ve ihtiyaçlarına göre sözel düzeltici dönütün daha etkili ve kişiselleştirilmiş ve yerelleştirilmiş uygulamalarına katkıda bulunacağına inanılmaktadır.