Eğitim ve gelişim profesyonellerinin insan performans teknolojisi alanındaki bilgi ve yeterliliklerinin incelenmesi

İnsanlar genellikle yapılan her işte, işi daha da geliştirerek ve performansı arttırarak daha iyi sonuçlar almayı ve daha başarılı olmayı amaçlarlar. İnsan performansı pek çok değişkene bağlı olmakla birlikte pozitif ya da negatif müdahaleler ile arttırılabilir veya azaltılabilir. Genellikle performans, çalışanın bağlı bulunduğu kurum ile birlikte değerlendirilir ve yine çalışanın performansı, kurum ile olan ilişkisine, beklentisine, aralarındaki uyuma göre değişkenlik gösterir. Bu nedenle insan performans teknolojisi, insan performansını incelerken, kurumu da içine alacak şekilde iç ve dış değişkenleri de inceleyen sistematik bir bakış açısı getirmiştir. Bu bakış açısı çerçevesinde zaman içerisinde farklı modeller ortaya çıkmasına rağmen insan performans teknolojisi temel olarak, insan performansını arttırmayı ve performansı kısıtlayıcı engeller varsa bu engelleri ortadan kaldırmayı amaçlar. İnsan performans teknolojilerinin ortaya çıkışı, erken dönemde öğretim tasarımı modelini uygulayan profesyonellerin, eğitimin bir çözüm olarak uygulanamayacağı karmaşık organizasyonel süreçlerle karşılaşmaya başlamalarından sonra olmuştur. Dolayısıyla insan performans teknolojilerinin, öğretim tasarımı tabanlı olduğunu söyleyebiliriz. İlk modellerden itibaren insan performans teknolojisi gelişirken, öncelikle öğretim tasarımı modelleri üzerinden ilerlemiştir. Öğretim tasarımının kullanıldığı, kurumsal akademiler ve eğitim departmanları, insan performans teknolojilerini uygulamaya en yakın ve yatkın birimler olarak düşünülebilir. Bu birimler, çeşitli analizler yaparak çalışanların performansını arttırmaya yönelik eğitim tabanlı çözümler uygularlar. İnsan performans teknolojisinin, öğretim tasarımından ve kurumsal akademilerden farklılaştığı nokta ise üretilen çözümlerin sadece eğitim tabanlı olmayıp, farklı alternatiflerde içeriyor olmasıdır. Yapılan bu çalışma, Türkiye'de ki kurumsal akademilerin insan performans teknolojileri modellerine ne kadar yakın iş yaptıklarının tespit edilmesi ve yapılan çalışmaların insan performans teknolojileri modellerine uygunluğu üzerine fikir verebilir. Burada ortaya çıkan sonuç, kurumsal akademilerde ortaya konan bazı çalışmaların insan performans teknolojisi modellerine benzerlik göstermesi ile birlikte, asıl engelin kurumsal akademilerde öğretim tasarımı modellerinin genellikle çok fazla bilinmemesi, bunları uygulayacak yetişmiş personelin olmayışı dolayısıyla da öğretim tasarımı modellerinden doğan bir bilgi ve uygulama eksiği olduğu söylenebilir. Bu da genel anlamda, eğitim departmanlarında ve kurumsal akademilerde yapılan çalışmaların insan performans teknolojileri modellerine benzediği sonucunun çıkarılmasını zorlaştırdığı söylenebilir. Kurumsal akademilerde ve eğitim departmanlarında öğretim tasarımı modellerinin daha köklü olarak yerleşmiş olması ve daha fazla kullanılması durumunda, akademiler tarafından yapılan çalışmaların insan performans teknolojileri modellerine daha fazla benzeyeceği söylenebilir.