Elektif perkütan koroner revaskülarizasyon yapılan hastalarda anjiyotensin-II reseptör blokerlerinin restenoz üzerine etkileri

7. ) ÖZET : AMAÇ : Bu çalışmanın amacı, bir anjiy ötensin II reseptör blokeri ( ARB ) olan losartanın uzun süreli kullanımının başarılı perkütan koroner revaskülarizasyon yapılan hastalarda, restenoz üzerine etkilerini değerlendirmektir. Koroner arter hastalığında ( KAH ), major epikardiyal koroner arterlerde ciddi darlık yaratan lezyonlann ve bu lezyonlann oluşturduğu klinik sendromlann tedavisinde perkütan koroner revaskülarizasyon yöntemleri yaygm kullanılan kabul görmüş tedavi seçeneklerindendir. Fakat akut oklüzyon ve özellikle restenoz gelişimi bu prosedürlerin en önemli dezavantajı ve sınırlılığıdır. Tüm olumlu gelişmelere rağmen restenoz oram % 25 - 50 arasında bildirilmektedir. Restenozun önlenmesine yönelik olarak, sistemik ilaç tedavisi ile ( ACE inhibitörleri de dahil olmak üzere ) yapılan çalışmalarda olumlu sonuçlar alınamamıştır. A H'nin aterogenez ve endotel fonksiyonları üzerine bilinen etkileri AT-1 reseptörleri ile olmaktadır. A IFnin reseptör düzeyinde blokajı ile restenoz üzerinde olumlu etldlerinin olabileceği hipotezi bu çalışmada test edilmiştir. METOD VE BULGULAR : Çalışmaya 75 ( 18 K / 57 E ) hasta alındı. 48(13K/35E) hasta içeren Grup l'e 50 mg / gün losartan 6 ay süreyle verildi. 27 hasta ( 5 K / 22 E ) içeren Grup 2 kontrol grubu olarak alındı. Olguların % 92 'sine kontrol koroner anjiy ografi yapıldı. Kontrol koroner anjiyografi Grup l'de ortalama 4,8. ayda, Grup 2'de 4,9. ayda yapıldı. Kantitatif koroner anjiy ografik ( QCA ) değerlendirme yapıldı. Hastalarm temel klinik özellikleri, anjiy ografik lezyon özellikleri, işlem özellikleri ve idlem sonu özellikleri her iki grupta benzerdi. Kontrol koroner anjiy ografide, minimal lümen çapı ( MLÇ ) Grup l'de 1.79 ± 0.93 mm, Grup 2'de 1.63 ± 1.13 mm ( p = 0.354 ), geç lümen kaybı Grup 1 'de 0.86 ± 0.73, Grup 2'de ise 1.01 ± 0.78 ( p = 0.612 ) olarak ölçüldü. Klinik restenoz oram, Grup l'de % 27 ( 13 / 48 ), Grup 2'de % 26 ( 7 / 27 ) olarak hesaplandı ( p = 0.913 ). Tüm girişimler ( PTKA ve Stent ) için anjiyografık restenoz, Grup l'de % 33 ( 15 / 48 hasta ), Grup 2'de % 41 ( 1 1 / 27 hasta ) ( p = 0.307 ), anjiyografık in-stent restenoz oranı Grup l'de % 27 ( 1 1 / 41 hasta ) Grup 2'de % 36 ( 8 / 22 hasta ) ( p = 0.267 ) olarak hesaplandı. Losartan ile tüm girişimler için restenoz oranında % 8, in-stent 39restenoz oranında % 9 istatistiksel olarak anlama ulaşmayan azalma eğilimi saptandı. ( p < 0.05 = istatistiksel olarak anlamlı değer ) SONUÇ : Bu çalışma losartan ile yapılan ilk klinik ve anjiyografîk restenoz çalışmasıdır. Perkütan koroner girişim yapılan hastalarda losartan ile klinik restenoz oranında anlamlı azalma saptanmadı. Anjiyografîk restenoz oranında azalma eğilimi olsa da, istatistiksel olarak anlamlı düzeyde azalma sağlanamamıştır. Bu çalışmanın sonuçlan, diğer ARB'leri ile ve farklı ilaç dozları ile daha fazla hasta içeren çalışmalara gereksinimi ortaya koymaktadır. ANAHTAR SÖZCÜKLER : Anjiyotensin reseptör blokeri, restenoz, perkütan koroner revaskülarizasyon. 40