Girişimci memurlar: Cezayir, Türk ve Endonezya silahlı kuvvetlerinin ticari işletmelerinin incelenmesi

Silahlı kuvvetlerin verilen herhangi bir politikadaki rolü, şiddet uygulamasının açık bir amacı için egemen bir devlet tarafından korunmuştur. Soğuk Savaş ve sömürgeleştirme, militanlara güvenlik yetki alanlarından çıkmaları ve sivil yöneticiler için nominal olarak ayrılacak rolleri üstlenmeleri için yeni fırsatlar sundu. Yirminci yüzyılın ortalarında, gelişmekte olan birçok toplumun militanları, şirket ekonomisindeki varlığını kurumsallaştırarak materyalist-ekonomik bir karaktere sahipti. Ulusal güvenliği ordunun çıkarlarıyla birleştiren askeri generaller, hizmet memurlarının çıkarlarına hizmet etmek, korumak ve sürdürmek amacıyla karmaşık emeklilik fonları ağları, ordu vakıfları ve askeri hizada faaliyet gösteren işletmeler oluşturmaya çalıştı. Bu çalışma, Cezayir, Türkiye ve Endonezya militanlarının kurumsal faaliyetlerini çevreleyen, sömürgecilik karşıtı olarak evrimlerini, bağımsızlıklarını ulusal ekonomilerindeki önemli paydaşları olarak rollerini izleyen farklı deneyimleri ve sorunları araştırıyor. "Korporatist-materyalist" iddiasına dayanarak, bu tez, Cezayir, Türk ve Endonezya silahlı kuvvetlerinin, başlangıçta istikrarlı bir savaş gereç arzını garanti altına almak için askeri bir zorunluluk olarak ekonomik faaliyetlerde bulunduklarını, ancak daha sonra kısa sürede ekonomik vekillere girdiklerini iddia edecekler. ayrıcalıklarını kurumsallaştırmak, ekonomik portföylerini desteklemek ve kurumsal çıkarlarını dengesiz iç politikadan ve sklerotik uluslararası koşullardan izole etmek.