Karşı-güvenlik pratiklerinin referansı olarak çevre: Otoriter rejimlerde dönüşümün bir yolu mu? - 2021 Türkiye orman yangınları örneği

Çevresel sorunların aciliyetini kabul eden siyasi ve kamusal aktörlerin sayısı arttıkça, bu sorunların güvenlikleştirmede oynadığı rol önem kazanmıştır. Bu tez, Türkiye'deki güvenlikleştirme dinamikleri üzerine olan mevcut akademik çalışmalara katkıda bulunmayı hedefleyerek 2021 yılında Türkiye'de yaşanan orman yangınları sırasında çevre sorunlarının muhalefet grupları tarafından nasıl karşı-güvenlikleştirme referansı olarak kullanıldığını analiz etmektedir. Robinson, Ezeokafor ve Stritzel tarafından yürütülen üç temel çalışmanın sentezine dayanan bir kavramsal çerçeveden hareketle, güvenlikleştirmeyi farklı aktörler arasındaki güvenlikleştirme ve karşı-güvenlikleştirme pratikleri arasındaki interaktif gerilimle şekillenen bir süreç olarak kuramsallaştırır. Aynı zamanda bu kuramsallaştırma, güvenlik alanındaki aktörler arasındaki yetki ve toplumsal sermaye dağılımı ile teşkil olan siyasi düzenleşim ve güvenlik söylemlerine gömülü olan tarihsel eğilimler ve kurumsal bellek ile şekillenen düşünsel bağlılık gibi kavramları öne çıkarır. Güvenlikleştirme konusunda Türkiye'deki literatürün özgün bir analizle incelenmesi sonucunda bilimsel çalışmalar; 2000-2010, 2010-2015 ve 2015 sonrası dönemlerde farklı aktörlerin güvenlikleştirmede rol oynadığını ve farklı varoluşsal tehditleri ve referans nesnelerini belirlediğini göstermektedir. Bu özgün analiz, aynı dönemlerdeki siyasi düzenleşimin değişikliklerini inceleyen bir diğer analizle tamamlanmaktadır: 2021 yılında Türkiye'de meydana gelen orman yangınları sırasında hükümet ve muhalefet aktörlerinin güvenlikleştirme ve karşı-güvenlikleştirme girişimleri analiz edilirken çevre sorunlarının, otoriter bağlamda dahi, muhalefet gruplarının karşı-güvenlikleştirme çabaları için etkili bir referans nesnesi olarak hizmet edebileceği ortaya çıkmıştır.