Salgınlar, şehir hayatı ve sanitasyon: Pera ve vebanın sonu

1347'de Kara Ölüm'ün başlamasından beri İstanbul pek çok veba salgınına maruz kalmıştır. Bu tez, İstanbul veba salgınları tarihi için son dönem olan erken on dokuzuncu yüzyılda Pera üzerine yapılmış bir çalışmadır. Galata ve diğer komşu bölgelerden de bahsedilmiştir, ancak, Pera belirgin biçimde çalışmanın odak noktasındadır. Bu tez Pera'da hastalığın manzarasını çizmeyi ve Pera'nın veba günlerinde nasıl tecrübe edildiğini Avrupalı yazarların eserlerine dayanarak incelemeyi hedeflemektedir. İstanbul'a geldiklerinde Avrupalıların Pera'da kalmaları Pera'nın veba günlerinde eserlerinde niçin vurgulanmış olduğunu açıklayabilir. Ancak özellikle şehir ve kültürel tarih açısından bakıldığında tek neden bu değildir. On altıncı yüzyıl sonunda Pera'nın gelişiminde Galata'da sıkça ortaya çıkan vebadan kaçma isteği önemli rol oynamıştır. On dokuzuncu yüzyıla gelindiğinde ise Pera'nın kendisi vebadan muzdariptir. Burada veba hastaneleri bulunur; gezintiye çıkılan mezarlıklarında metfunun vebadan öldüğünü bildiren mezar taşları görülür. Ayrıca, burada vebaya farklı tepkiler gösteren insanlar bir aradadır. Bu kayıtlara tarihsel bir analiz amacıyla yaklaşmak için farklı perspektiflerden vebayı inceleyen akademik eserlere başvurulmuştur. Böylece, veba günlerinde bölgenin aktörleri, mekanları, özellikleri isimlendirilmiş ve bağlama yerleştirilmiştir.