Epoksi rezin ve biyoseramik esaslı kanal patlarının kök kanalından sökülebilirilklerinin ve bağlanma dayanımının incelenmesi

Endodontik tedavinin amacı apikal periodontitisi önlemek ve apikal periodontitis gerçekleştiği durumlarda da iyileştirmektir. Yapılan çalışmalarda kanal tedavisinin başarı oranı %93-84 arasında bulunmuştur. Bu sonuç; ideal koşullarda kanal tedavisi yapıldığında bile tedavi sonrası hastalık oluşabileceğini göstermektedir. İşlem sırasında gerçekleşen iyatrojenik hatalar, koronal restorasyonun sızdırması veya inatçı enfeksiyonlar kanal tedavisi sonrası hastalığa neden olabilir. Kanal tedavisi sonrası hastalık ortaya çıktığında, kök kanal boşluğunu yeniden dezenfekte edilmelidir. Bunun için de enfekte kök kanal dolgusunun kök kanalından kolayca çıkarılması gerekmektedir. Bu çalışmada, sıklıkla kullanılan epoksi rezin esaslı AH Plus kanal patı ve son yıllarda piyasaya çıkmış biyoseramik esaslı TotalFill BC Sealer ve CeraSeal kök kanal patlarının lateral kondensasyon ve tek kon yöntemleri ile kullanıldıklarında kök kanalından sökülebilirliğinin ve bağlanma dayanımının karşılaştırılması amaçlanmıştır. Bu çalışmada; Yeditepe Üniversitesi Klinik Araştırmalar Etik Kurulu onayı ile 66 adet çekilmiş tek köklü insan alt küçük azı dişleri kullanılmıştır. Örnekler su soğutması altında elmas diskler ile kronlarından ayrılmıştır ve kök uzunlukları 16 mm'ye ayarlanmıştır. Tüm numuneler Protaper Next döner Ni-Ti eğeler şekillendirilmiş, ardından randomize olarak (her grupta 11 örnek olacak şekilde) 6 gruba ayrılmıştır. Gruplar kullanılan kanal patı ve kanal dolgusu tekniklerine göre oluşturulmuştur. Grup (BC-L): Totalfill BC Sealer + Lateral Kondensasyon, Group(BC-S): Totalfill BC Sealer + Tek Kon, Group(Cera-L): CeraSeal + Lateral Kondensasyon, Group(Cera-S): CeraSeal + Tek Kon, Grup(AH-L): AH Plus + Lateral Kondensasyon, Grup(AH-S): AH Plus + Tek Kon. Örneklerin kanal dolguları tamalandıktan sonra örneklerin tek tek SkyScan 1172 cihazı ile Micro-CT taraması yapılmış ve her örneğin kök kanal dolgusu hacimleri ölçülmüştür. Daha sonra Protaper Universal Retreatment döner eğeler ile kanal dolguları uzaklaştırılmıştır. Bu işlemin süresi saniye cinsinden kaydedilip, her örnek için yeniden apikal açıklığın sağlanması değerlendirilmiştir. Daha sonra tüm örneklerin kanal dolguları uzaklaştırıldıktan sonra kalan artık kök kanal dolgusu hacimlerini ölçmek için ikinci bir Micro-CT taraması yapılmıştır. Tüm dişler bulundukları gruba göre yeniden kanal dolguları yapılmıştır. Son adım olarak her numune elmas disk ile 3 eşit parçaya bölünüp ve instron cihazı ile uygulanan itme kuvveti uygulanarak bağlanma dayanımları ölçülmüştür. Bu çalışmada istatistiksel analizler NCSS (Number Cruncher Statistical System) 2007 Statistical Software (Utah, USA) paket programı ile yapılmıştır. Sonuçlar p<0.05 anlamlılık düzeyinde değerlendirilmiştir. Kanal dolgusunu uzaklaştırma prosedürünün süresi Grup (BC-L)'de Grup (BC-S)'ye göre daha uzun bulunmuştur (p=0,011). Kanal dolgusunu uzaklaştırma prosedürünün süresi Grup (AH-L)'de Grup (AH-S)'ye göre daha uzun bulunmuştur (p=0,001). Grup (BC-S) ve Grup (Cera-S) gruplarında artık kanal dolgusu hacimleri Grup (AH-S)'ye göre daha az olduğu görülmüştür (p=0,003, p=0,011). Grup (BC-S) ve Grup (Cera-S) arasında artık kanal dolum hacmi açısından istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmamıştır (p=0,412). Apikal açıklığın yeniden oluşturulması bakımından inceleme yapıldığında altı grup arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmamıştır. Grup (BC-L)'nin bağlanma dayanımı Grup (BC-S)'ye göre daha yüksek bulunmuştur (p=0,0001). Grup (AH-L)'nin bağlanma dayanımı Grup (AH-S)'ye göre daha yüksek bulunmuştur (p=0,0001). Grup (Cera-S)'nin bağlanma dayanımı Grup (AH-S) ve Grup (BC-S)'ye göre daha yüksek bulunmuştur (p=0,0001). Anahtar Kelimeler: Retreatability, Micro-CT, AH Plus, TotalFill BC Sealer, CeraSeal, Bond Strength.