Gelişmekte olan piyasa ekonomilerinde merkez bankasi döviz rezervi yeterliliği üzerine denemeler

IMF'nin ARA metriği kullanılarak hesaplanan aşırı rezervlerin GSYİH'ye oranının basit bir analizi, bazı gelişmekte olan (GO) ülkeler ARA metriğinin işaret ettiği seviyelere yakın düzeyde rezerv bulundurmasına karşın, diğer ülkelerin rezerv seviyelerinin önemli ölçüde farklılaştığını göstermektedir. Bu tezin ilk makalesi, GSYİH, geniş para ve ticaret dengesi ile 3 aylık ithalat tutarından oluşan bir metriğin merkez bankalarının rezerv tutma kararlarını büyük ölçüde yansıttığını göstermektedir. Bu ölçüt, IMF ARA metriğinin doğasında var olan ve bazı GO ülkeler için yeterli rezerv düzeyinin olduğundan fazla, diğerleri için ise olduğundan düşük tahmin edilmesi sorununu, en azından merkez bankalarının bakış açısından, hafifletmektedir. GO ülkelerin gözlenen rezerv biriktirme davranışlarını açıklamaya yönelik çalışmalar oldukça fazla olmakla birlikte, döviz rezervlerinin aşırı olup olmadığına dair araştırmalar azdır. Bu tezin ikinci makalesi, çeşitli rezerv yeterlilik ölçütleri ve GO ülkeler dış borç piyasası kullanılarak piyasa tarafından yeterli görülen uluslararası rezervlerin seviyesini belirlemeye çalışmaktadır. Elde edilen sonuçlar, piyasa fiyatlamalarının IMF'nin ARA ölçütünün yeterli rezerv seviyesini önemli ölçüde fazla tahmin ettiği yönünde olduğunu göstermektedir. Daha da önemlisi, yeterli seviyelerin üzerinde rezerv biriktirmek, piyasa tarafından ödüllendirilmediği için optimal değildir. GO ülkeler için görece yüksek veya aşırı döviz rezervi tutmak, dış şokların olumsuz etkilerini sınırlamanın bir yoludur. Bununla birlikte, uluslararası rezervlerin istiflenmesi, küresel finansal istikrarı bozabilir ve rezerv otoritelerinin rezerv portföy yönetimine yönelik muhafazakar yaklaşımı göz önüne alındığında maliyetli olabilir. Bu tezin üçüncü makalesinde, GO ülkelerin aşırı rezerv tutma maliyetlerini en aza indirmelerine yardımcı olabilecek basit bir çerçeve geliştiriyoruz. Kredi takas sözleşmeleri, ani duruşlara bağlı koşullu alacaklar olarak karar kuralına dahil edilmektedir. Önerilen çerçeve, olumsuz koşullarda çok ihtiyaç duyulan dış likiditeyi sağlar ve sistematik riskten korunmak için küresel faktörlerle bağlantılı koşullu alacakları, ülkelere özgü riskten korunmak için karşılaştırılabilir ülkelerin dış borcuna dayalı kredi takas sözleşmelerinden oluşan bir portföyü içerecek şekilde genişletilebilir.