Toplu kapatılmada sosyal bağların bir etnografik çalışması

Bu tez siyasi mahpusların gündelik yaşantılarını ve tahliyelerinin ertesinde hapsedilmenin etkilerini araştırmayı hedeflemektedir. Çalışma bu hedefe ulaşabilmek için Silivri Cezaevi'nde toplanmış olan otoetnografik ve etnografik verileri, tahliyelerinin ertesinde mahkumlarla gerçekleştirilen görüşmeler sırasında oluşturulan katılımcı gözlem ve yarı-yapılandırılmış görüşmeleri kullanmaktadır. Bu çalışma koğuş düzeni içerisinde toplu bir şekilde kapatılmış olan siyasi mahpusların cezaevi ve cezaevi sonrasındaki yaşantılarını incelemektedir. Çalışma hapsedilme sürecini siyasi mahpusların çerçevesinden öneme sahip olan iki önemli olay üzerinden analiz etmektedir: koğuşa girme ve tahliye. Çalışma siyasi mahpusların özneleşme süreçlerini incelerken cezaevi alanının sosyal-maddesel düzenini, cezaevi içerisinde gündelik hayatın örgütlenmesini, ve cezaevi yönetimi ile siyasi mahpuslar arasındaki mekansal mücadeleyi analiz etmektedir. Kolektif öz-örgütlenme pratiklerini, siyasi mahpusların özdeşim ve özneleşme süreçleri üzerinde duran tez siyasi mahpusların kendi hapsedilmelerini nasıl anlamlandırdıklarını araştırmaktadır. Çalışma cezaevi sonrası yaşam konusunda bakım ilişkilerinin öncelikli olarak atandığı bir kurum olarak ailenin yeniden takdim edilmesini ve siyasi mahpusların kamusal alanı nasıl deneyimlediklerini araştırmaktadır. Bu tez siyasi mahpusları cezaevi alanı içerisinde dönüşümün aktif eyleyicileri olarak, yekün muhtaciyet ve acı çekme anlatılarının ötesinde ele almayı önermektedir. Çalışmanın temel argümanı siyasi mahpuslar arasındaki bakım ilişkilerinin siyasi koğuşu bir yakınlık alanına dönüştürdüğüdür.