Atrofik total dişsiz maksilla rehabilitasyonunda kullanılan zigomatik implantların ve subperiosteal implantların biyomekanik ve termal özelliklerinin sonlu eleman analizi yöntemi ile değerlendirilmesi

Amaç: Son yıllarda ciddi atrofik maxilla bulunan vakalarda, ilave cerrahi işlem gerektirmeden sabit protetik rehabilitasyon yapılabilen tedavi seçenekleri popülerlik kazanmaya başlamıştır. Zigomatik implantlar ve subperiosteal implantlar tedavileri bunların içerisindedir. Sonlu elemanlar analizi yöntemi, biyolojik dokuların mekanik davranışını simüle etmede sadece etkili ve öngörülebilir bir araç olmakla kalmaz, aynı zamanda gerçek yapıya çok yakın bir model hazırlama ve yüksek hassasiyetle gerilmeleri, deformasyonları ve yer değiştirmeleri elde etme avantajları da sunar. Çalışmamızın amacı, sonlu elemanlar stress analizi yöntemi kullanılarak atrofik maxilla modelinde zigomatik ve subperiostal implantların çiğneme kuvvetleri altında çevre dokularda, implantlarda ve metal altyapıda meydana gelen stress değerlerini ve termal stresi değerlendirerek, en uygun cerrahi yaklaşımı belirlemektir. Gereç ve Yöntem: Çalışmada zigomatik implantların ve subperiosteal implantların kullanıldığı 2 farklı model oluşturuldu. Grup 1, 14-16-24-26 nolu dişer bölgesine 4 zigomatiktan oluşmaktadır. Grup 2 1. ve 2. Bölgede olacak şekilde iki parça şeklinde yerleştirilen subperiostal implant dizaynını içermektedir. Zigomatik ve subperiosteal implantlara 2-4-6 numaralı dişler bölgesine gelecek şekilde dikey yönde 150 N'luk, oblik yönde 30 derece açıyla gelecek şekilde 100 N'luk kuvvetler uygulandı. Maksiller alveolar kemikte oluşan gerilmeler maksimum ve minimum ana gerilmeler olarak analiz edilirken, implantlarda oluşan gerilmeler Von Mises gerilmeleri (MPa, N/mm²) cinsinden değerlendirilmiştir. Termal yükleme, 60°C'lik ağız boşluğu sıcaklığını 1 saniyelik bir süre boyunca simüle eden standart bir ısı yüklemesi içermektedir. Termal yükleme sonrasında, servikal ve apikal implant-kemik arayüzlerindeki sıcaklıklar °C cinsinden ölçülmüştür. Bulgular: Çalışmanın bulguları, zigomatik implantların kullanıldığı grupta, hem maksimum hem de minimum ana gerilme seviyelerinin en yüksek olduğu göstermektedir. İmplantların alveolar kemikte oluşturduğu gerilme dağılımı değerlendirildiğinde, en yüksek gerilme yoğunluğunun zigomatik implantları içeren Grup 1'de gözlendiği tespit edilmiştir. Termal analiz sırasında, bukkal arayüz bölgesinde en yüksek sıcaklık, subperiosteal implant kullanılan Grup 2'de kaydedilmiştir. Apikal bölgede ise sıcaklık değerleri her iki grupta da aynı olarak ölçülmüştür. Sonuç: Çalışmanın sonuçlarına bakıldığında atrofik tam dişsiz maxilla vakalarında ilave cerrahi gerektirmeden sabit protetik restorasyon yapmak için subperiostal implant tasarımları alveolar kemiğe ve implant gövdesine gelen streslere bakılarak oldukça öngörülebilir sonuçlara sahip bir tedavi seçeneği olabilir. Ancak çalışma, daha kesin sonuçlar elde etmek adına in vivo deneysel ve klinik çalışmalarla desteklenmelidir.