Farklı proflaksi tozlarının uygulandığı kök yüzeylerinde hücre ataşmanının değerlendirilmesi: In Vitro çalışma

Bu çalışmanın amacı, üç farklı hava ile polisaj tozunun (APP) dört farklı partikül boyutu ile yüzey pürüzlülüğü (SR) ve periodontal ligament fibroblastı (PDLF) tutunması üzerindeki etkilerinin in vitro olarak değerlendirilmesidir. Gömülü üçüncü molar dişlerin çekilmesinin ardından elde edilen 50 dentin örneği rastgele olarak bir kontrol grubu ve dört deney grubu olmak üzere 5 gruba ayrılmıştır. Deney gruplarında kullanılan hava ile polisaj tozları şunlardır: 30µm partikül boyutuna sahip trehaloz bazlı hava ile polisaj tozu (TPAP), 65µm partikül boyutuna sahip trehaloz bazlı hava ile polisaj tozu, 25µm partikül boyutuna sahip glisin bazlı hava ile polisaj tozu (GPAP) ve 14µm partikül boyutuna sahip eritritol + %0.3 klorheksidin bazlı hava ile polisaj tozu (EPAP). SR analizi yapıldıktan sonra, PDLF hücreleri örnekler üzerine ekilmiş ve inkübasyon sürecinin ardından hücre büyümesi için 48 saat beklenmiştir. Fibroblastların yüzeye tutunması, taramalı elektron mikroskobu (SEM) kullanılarak mikro-fotografik büyütme altında değerlendirilmiştir. Grup 3. ve 4. grupların Ra değerleri, 2. (p=0.001) ve 5. (p=0.001) gruplarına kıyasla daha yüksek bulunmuştur. 2. grubun Ra değerleri ise 5. gruba kıyasla daha yüksek bulunmuştur (p=0.001). 3. ve 4. grup arasında Ra değerleri açısından istatistiksel olarak anlamlı bir fark tespit edilmemiştir (p>0.05). Hücre canlılığı ve fibroblast hücre boyutu açısından gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır (p>0.05). Fibroblast morfolojisi açısından gruplar arasında anlamlı farklılıklar tespit edilmiştir (p=0.001). Bu çalışma, dört farklı APP'nin yüzey pürüzlülüğü (SR) ve PDLF hücre tutunması açısından karşılaştırıldığı ilk çalışmadır. PDLF hücrelerinin yüzeye tutunması, polisaj tozu uygulanan yüzeylerde, uygulanmayanlara kıyasla daha başarılı bulunmuş, ancak oluşturulan pürüzlülüğün hücre canlılığı üzerinde bir etkisi olmadığı gözlemlenmiştir. PDLF hücrelerinin tutunması, tedavi edilmemiş gruba kıyasla APP ile tedavi edilen yüzeylerde daha üstün bulunurken, en yüksek tutunma Grup 3 ve Grup 4'te gözlenmiştir. Bu in vitro çalışma, mikrobiyolojik verilerle desteklenmiş klinik çalışmaların yapılmasını gerektirmektedir.