William Golding'in Sineklerin Tanrısı ve José Saramago'nun Körlük eserlerinde insanların dönüşümlerinde etkili olan iç ve dış kaynaklı motivler

İnsanoğlunun fiziksel, psikolojik ve zihinsel açıdan karmaşık bir varlık olduğu bir gerçektir. Bu karmaşıklıklardan bir tanesi ise kendisinin özünde iyi ya da kötü olup olmadığıdır. İnsanoğlunun özünde iyi mi yoksa kötü mü olduğuna dair düşüncesi yüzyıllardır felsefecilerin tartışma konusu olmuş ve birçok fikir öne sürülmüştür. İsviçre doğumlu felsefeci Jean-Jacques Rousseau, insanoğlunun doğuştan iyi olduğuna inanırken, İngiliz felsefeci Thomas Hobbes insanların kötü olduğuna inanır. Diğer bir yandan ise 19. yüzyıl felsefecisi John Stuart Mill ve meşhur psikolog Sigmund Freud, insanların ahlaki anlayıştan kopuk fakat zevk odaklı, yani tehlikeden uzak duran ve kendisine nihai zevk veren şeylerin peşine giden canlılar olduklarını iddia eder. Bu bahsi geçen teoriler, William Golding'in Sineklerin Tanrısı ve José Saramago'nun Körlük romanlarında gayet iyi betimlenmiştir. Sineklerin Tanrısı'nda savaştan kaçırılan bir grup İngiliz genç, egzotik bir adaya düşer. Kendilerine yardım edecek ya da onları izleyecek yetişkinlere sahip olmadığı için hayatta kalmak adına kendi kendilerinin rehberi olurlar. Zamanla, bazı iç ve dış kaynaklı sebeplerden dolayı kişiliklerinde değişimler baş gösterir. Sonunda neredeyse hepsi birer küçük vahşiye dönüşür. Körlük'te ise, körlük salgını başlar. Bazı insanlar vahşileşirken, bazısı bunların kurbanı olur. Bu körlük, onlara insanoğlunun gerçek yüzünü görmesini sağlar. İlhamını bu sert değişimlerden alan bu tez, William Golding'in Sineklerin Tanrısı ve José Saramago'nun Körlük eserlerinde insanların modern insanlardan birer vahşiye dönüşmesine sebep veren iç ve diş faktörleri incelemeyi amaçlamaktadır.