Ezana yönelik tutumlar (Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi örneği)

Tanrı- insan ilişkisi açısından bakıldığında ibadetlerin insan hayatında önemli bir yeri vardır. Kulluğun bir gereği olarak yerine yetirilen ibadetlerin dinlerde bazı şekil ve şartları da söz konusudur. Bu ibadetlerin yerine getirilmesi için dini inançlarda ve semavi dinlerde farklı çağrı yöntemleri bulunmaktadır. İslam dininde önemli ibadetlerden namaz için yapılan çağrı olarak ezan, başlangıçta yüksek yerlere çıkılarak insanın çıplak sesiyle inananları ibadete davet eden bir çağrıydı. Zaman içerisinde ortaya çıkan gelişmeler, toplumsal yapılarda değişmeye neden olmuş ve artık toplum dediğimiz olgu, başta dinî inanç olmak üzere, çok farklı unsurların bir arada yaşadığı bir yapı haline gelmiştir. Bu durum bir takım problem alanlarını beraberinde doğurmuştur. Bu alanlardan bir tanesi de ezandır. Bir tarafta ezanı, önemli bir dinî sembol olarak görüp onu dinî kimliğin vazgeçilemez bir cüz'i olarak kabul eden bir kesim, diğer tarafta ise camilerin sayısının çokluğundan ve ezanın yüksek sesle icra edilmesinden şikâyetçi olan – ve içinde kendilerini dindar olarak tanımlayanların da bulunduğu – geniş bir yelpazeye yayılan bir kesim bulunmaktadır. Bu ikinci kesimin ileri sürdüğü argümanlardan bir tanesi de dijital teknolojinin bu kadar geliştiği bir çağda ezanın mevcut haliyle icra edilmesinin gerekli olmadığıdır. Bu çalışma bireylerin günümüzde ezana nasıl baktıklarını, onu nasıl anlamlandırdıklarını ve bu güncel tartışmalara nasıl yaklaştıklarını anlamak amacıyla yapılmıştır. Bu çalışmanın amacı, ezana ilişkin bu anlayışların Van ilindeki karşılığını tespit etmektir. Nitel araştırma yöntemi ile yapılan bu araştırmada, Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi'nde görevli 19 akademisyen üzerinde derinlemesine mülakat yöntemiyle veriler elde edilmiş ve değerlendirilmiştir.