Yanlış hazırlık teorisi ve ikili ve üçüncü taraf barış süreçleri: Karşılaştırmalı bir perspektifte aracılı ve aracısız ikili

Bu çalışma, Barış Süreçlerindeki Sahte Hazırlığın rolünü inceleyerek, özellikle en az bir tarafın gerçekten barışa bağlı olmadığı durumlarda arabulucuların etkisine odaklanır. Bilgi Teorisi, Karşılaştırmalı Durum Analizi ve Niteliksel Karşılaştırmalı Analiz (QCA) birleştiren karma metodolojik bir yaklaşım kullanılarak, Kuzey İrlanda, Bask, Kolombiya, Sri Lanka ve Güney Sudan'daki beş çatışmanın on barış süreci incelenir. Sahte Hazırlık Teorisi (FRT) temel alınarak, tarafların zaman kazanmak, tavizler elde etmek veya zayıflık göstermemek için aldatıcı müzakerelere girebileceği öne sürülür. Çalışma, müzakere, arabuluculuk, aldatma ve rasyonel seçim teorilerini içeren geniş bir literatür taramasıyla başlar. Ardından, metodolojik çerçeveye geçilerek, seçilen vaka çalışmalarının analizinde Bilgi Teorisi ölçümleri ve QCA'nın nasıl kullanıldığı açıklanır. Barış süreci boyunca şiddet, güç asimetrisi ve arabulucunun varlığı gibi çeşitli faktörlerin Sahte Hazırlık olasılığı üzerindeki etkilerini anlamaya çalışır. Bulgular, bir arabulucunun varlığının Sahte Hazırlık olasılığını mutlaka artırmadığını ve başlangıçtaki hipotezi çürüttüğünü gösterir. Aksine, çalışma, maksimalist tercihler ve nihai bir anlaşmanın olamaması veya uygulanamaması gibi durumların Sahte Hazırlık için önemli belirteçler olduğunu bulur. Tez ayrıca, barış süreçlerinde aldatmanın stratejik kullanımının önemini ve arabulucuların bu dinamikleri etkili bir şekilde ele alması gerektiğini vurgular. Seçilen vakaların detaylı süreç izlemesiyle, tez, Sahte Hazırlığın barış müzakerelerinde nasıl belirdiğine dair kapsamlı bir anlayış sunar ve arabulucular ve politika yapıcılar için politika önerileri getirir. Çalışma, çatışma çözümünde aldatmanın rolü üzerine daha fazla araştırma yapılması ve Sahte Hazırlık için daha kesin belirteçlerin geliştirilmesi gerektiğini vurgular.