Farklı materyal ve yöntemlerle üretilen parsiyel lamina venerlerin marjinal uyumlarının in vitro olarak incelenmesi

Gelişen teknoloji ve hastaların artan estetik beklentileri ile birlikte doğala yakın görünümde, minimal invaziv restorasyonların yapımı ve uygulamaları artık ihtiyaç haline gelmiştir. Uzun yıllar ön bölge dişlerin rekonstrüksiyonu için tam kronlar kullanılmıştır ancak tam kronlar estetik amaçlı tedaviler için invaziv bir yöntem olarak görülmektedir. Bu amaçla geliştirilen lamina vener restorasyonlar, dişte gereksiz madde kaybına neden olmadan estetik beklentiyi de tam olarak karşılayabilen bir tedavi seçeneği olarak görülmektedir. Dişin bir kısmını ilgilendiren kırık, diastema ya da defekt varlığında tüm yüzeyi kaplayan bir restorasyon yerine yalnızca ilgili alandaki sorunu gidermeye yönelik bir restorasyon yapmak daha da konservatif bir seçenektir. Bu restorasyonların klinik olarak başarılı kabul edilebilmeleri için marjinal uyumları önemli bir kriterdir. Ancak bugüne kadar, minimal invaziv yöntemlerle hazırlanan parsiyel lamina restorasyonların marjinal uyumlarını karşılaştıran çalışmalar yetersizdir. Çalışmamızın amacı; diş hekimliğinde minimal invaziv tedavi seçenekleri arasında olan parsiyel porselen lamina restorasyonların hangi yöntem ve materyalle daha iyi marjinal bütünlük sağlayacağının in vitro olarak değerlendirilmesidir. Çalışmamızda, parsiyel lamina vener materyalleri olarak lityum disilikat cam seramik (IPS e.max CAD, LT A2/ C16, Ivoclar Vivadent, Liechtenstein, IPS e.max Press HT, Ivoclar Vivadent, Liechtenstein), feldspatik porselen (VITABLOCS Mark II, Vita Zahnfabrik, Bad Säckingen, Almanya) ve rezin nano seramik (Vita Enamic, Vita Zahnfabrik, Bad Säckingen, Almanya) kullanılmıştır. 5 çalışma grubuna ayrılan çalışmamızda, 4 grup preparasyonlu olarak , 1 grup preparasyonsuz olarak hazırlanmıştır. Üretim tekniği olarak da; CAD/CAM ile ısı ve basınçla şekillendirme yöntemleri seçilmiştir. Hazırlanan parsiyel lamina venerler örnek standardizasyonu açısından epoksi rezin örnekler üzerine tutturulmuştur. Restorasyonlar 0,2-0,4 mm kalınlıkta hazırlanmış ve bitim sınırında dişle tam bir geçiş sağlanması için bitirme ve cila işlemlerine tabi tutulmuştur. Örneklerin marjinal aralıklarını ölçmek için altın kaplamasız taramalı elektron mikroskobu(SEM)'nda analiz ve görüntülemeleri yapılmıştır. SEM ile alınan fotoğraflar üzerinde Image J 1.37v(Wayne Raspand National Ins. Of Health, ABD) bilgisayar programı kullanılarak 4 ayrı kenar fotoğrafı üzerinden, her bir kenardan eşit aralıklar ile belirlenmiş 7 nokta ile marjinal aralık ölçümleri yapılmıştır. Elde edilen değerlerin ortalamaları 4 ayrı bölge ve tüm kenar için bulunmuş ve gruplar birbirleri ile karşılaştırılmıştır. İstatistiksel analizde SPSS 21.0 (SPSS Inc., Chicago, ABD) programı kullanılmıştır. Shapiro-Wilk testi ile grupların normal dağılıma uygunluğu kontrol edilmiş, veri dağılımının üniform olup olmadığı Levene yöntemi ile analiz edilmiştir. Daha sonra gruplara tek yönlü varyans analizi yapılarak gruplar birbirleri ile kıyaslanmıştır. Çalışmamızda elde edilen sonuçlara göre; CAD/CAM preparasyonlu lityum disilikat grubu en yüksek marjinal aralık değerini verirken, en düşük marjinal aralık değeri ısı ve basınçla şekillendirilen preparasyonsuz lityum disilikat yönteminde gözlemlenmiştir. CAD/CAM grupları kendi içerisinde değerlendirildiğinde; preparasyonlu feldspatik grubu en düşük marjinal aralık değerlerini verirken, lityum disilikat grubunda en yüksek değerler gözlemlenmiştir. Isı ve basınçla şekillendirilen gruplar kendi içerisinde değerlendirildiğinde, preparasyonlu grubun marjinal aralık değeri preparasyonsuz hazırlanan gruba göre istatistiksel olarak anlamlı derecece farklıdır. (p<0.01) Çalışmamızın sonucunda, farklı yöntem ve materyaller ile üretilmiş parsiyel lamina venerlerin marjinal aralıkları birbirlerinden farklı olarak bulunmasına rağmen tüm sonuçlar klinik olarak kabul edilebilir değerler arasındadır.