Babalar ve oğullar: Çağdaş Britanya romanında erkekler ve erkeklikler

Bu tez, çağdaş Britanya romanında babalar ve oğulların farklı temsillerini incelemeyi amaçlamaktadır. Bu bağlamda John McGahern'in Amongst Women (1990), Nick Hornby'nin About A Boy (1998) ve Maggie Gee'nin The White Family (2002) adlı romanlarında göze çarpan baba/oğul ilişkileri eleştirel erkeklik teorileri perspektifinden ele alınmıştır. Her ne kadar feminist literatürde Adrienne Rich'in Of Women Born'u ve Elaine Showalter'ın A Literature of Their Own'u gibi anne/kız ve anne/oğul ilişkilerine dair çok sayıda eleştirel çalışma bulunsa da, edebi eserlerde babalar ve oğullar arasında cereyan eden ilişkilere dair sorgulamalar genellikle gölgede kalmıştır. Öte yandan son otuz yıldır, erkeklere/erkekliklere dair disiplinlerarası ve eleştirel bir profeminist yaklaşım geliştirilmiş olmasına rağmen, eleştirel sorgulamalardan azade olan çeşitli erkeklerin/erkeklik hallerinin otorite ve iktidar ilişkilerinde süregelen ayrıcalıkları hala büyük ölçüde gözlerden uzaktadır ve erkekleri ve erkekliğin kurumsallaşmış hali olan babalığı eleştirel bir gözle incelemek edebiyat araştırmalarında henüz yeterince ilgi görmemiştir. Bu tez, çağdaş Britanya romanında babalar ve oğulların farklı temsillerini analiz ederek literatüre katkı sağlamayı amaçlamaktadır. Çalışma boyunca ele alınan romanlardaki babalar ve oğullar arasında süregelen çatışmalar neticesinde tarafların farklı ihmal ve şiddet biçimlerinin failleri ve mağdurları oldukları gözlemlenmektedir. Böylece tarafların birbirleriyle, diğer erkeklerle, kadınlarla ve çocuklarla daha uzun ve sağlıklı ilişkiler kurma 'yetersizliği' hayal kırıklıkları ile sonuçlanır. Romanlardaki erkek karakterlerin giderek artan düş kırıklıkları Thatcher sonrası Britanya'sının sosyopolitik ve sosyoekonomik şartları bağlamında tekrar yükselen 'erkeklik krizi' söylemlerinin belirli özelliklerini yansıtmaktadır. Böylece, çalışmaya konu olan romanlardaki baba ve oğul figürleri arasındaki çatışmaların, geçen yüzyılın son birkaç on yılında yeniden inşa edilen modern ve geleneksel erkeklikler arasındaki çekişmeyi ve erkeklerin yitirdiklerine inandıkları iktidarlarını geri kazanma mücadelesini yansıttığı öne sürülmektedir. Araştırma, bir yandan geleneksel aile yapısının ve süregelen hegemonik erkeklik ideallerinin aile içi çatışmaları önlemek için yeterli olamadığını ortaya koyarken bir yandan da neoliberalizmin başat ideoloji haline geldiği günümüzde çağdaş aile, (yeni) baba ve (yeni) erkek kimliklerini benimseyen erkeklerin diğer erkeklerle, kadınlarla ve çocuklarla olan ilişkilerinde ilerici bir tavır takınmaktan ziyade yeni tahakküm biçimlerini inşa etme çabasında olduklarını iddia etmektedir.