Fazıl Hüsnü Dağlarca'nın şiirinde yarılma: Çocuk ve Allah'ın vadisine dalmak

Bu tez çalışması, Fazıl Hüsnü Dağlarca'nın Çocuk ve Allah (1940) adlı şiir kitabında görünürlük kazanan öznel ve kamusal alan ayrımının kurulum biçimlerine odaklanmaktadır. Şiirin estetiğini kurduğu özerk alan ile toplumsal-siyasi-dini konularla ilişkilenişi arasında gerçekleşen bu ayrım, şairin anılarında da gözlemlenebilmektedir. Bu kitapta çocuğun şiirlerdeki kullanımı ve pozisyonu, şairin kendi çocukluğunu anlatışıyla beraber düşünülürken, Allah ise bu çocuğun karşısına geçen otoriter bir baba gibidir. Bu bakışla kitap; çocuk ve Allah, diğer bir deyişle, öznel ile kamusal alan arasında meydana gelen ayrımdan doğan yarığın şiirleştirilme çabasının bir ürünüdür. Aynı zamanda bu yarığın diğer bir anlamı da mevcuttur: Çocuğun kullanımı, Allah'ı dünyevileştiren bir yapıdadır. Bu da Giorgio Agamben'in sözünü ettiği gibi Allah'ın "ritüel"i karşısında çocuğun kurduğu "oyun"un bu ayini, yani otoriteyi bir tür sekteye uğratmasından kaynaklanmaktadır. Şiiri dünyevi, seküler kılan bu hamle Allah'ın otoritesinin kırılmasına neden olarak, şairin kendi özel alanını inşa etmesini sağlar. Sonuç olarak, çocuk ile Allah'ın, oyun ile ritüelin arasındaki ayrım, bir başka deyişle yarığın varlığı şairin özerk alanını teminat altına alan bir niteliktedir.