Felsefe olarak film: Asghar Farhadi sinemasında "Sinematik etik"

Bu çalışma, Asghar Farhadi filmlerinin etik hakkında ne düşündüğü sorunsalına odaklanmıştır. Farhadi'nin daha çok İran kültürüne ait yerel malzemelerle beslediği filmleri, doğru, yanlış, iyi, kötü, vicdan, adalet gibi evrensel etik konular hakkında ahlak dersi verme kaygısına düşmeden seyirciye sorular sorar. Farhadi'nin filmleri tüm karakterlerine eşit mesafede durup aralarındaki ilişkiyi, saklı taraflarını anlatırken seyirciyi de ikilemde bırakır. Seyircinin artık kimin suçlu, kimin suçsuz olduğuna karar verememesine ve neredeyse tüm karakterlerin kendi açılarından haklı olduğunu düşünmesine neden olur. Bu çalışmada Asghar Farhadi'nin Çarşamba Ateşi (Chaharshanbeh Surı̇), Elly Hakkında (Darbareye Elly), Bir Ayrılık (Jodaeiye Nader az Simin), Geçmiş (Le Passé) ve Satıcı (Forushande) filmleri ele alınarak bu filmlerin kendi tarzında felsefe yaptıkları iddia edilmiştir. Bunun için öncelikle sinema ve felsefe arasındaki ilişkinin tarihsel arka planına bakılmıştır. Günümüzde filmleri kendi başına felsefe olarak ele alan Daniel Frampton'un "filmozofi" kavramı bu çalışmanın filmlerin tam anlamıyla felsefe yaptıkları iddiasının kuramsal çerçevesine katkı sunmuştur. Ele alınan filmler kendi tarzıyla felsefe yaparak, seyirciye etik bir deneyim yaşatır. Robert Sinnerbrink, bu etik deneyimi "sinematik etik" (cinematic ethics) olarak tanımlar. "Rashomon etkisi"nden yararlanılarak yapılan film çözümlemelerinde, ele alınan filmlerin "sinematik etik" felsefesi yaptığı ortaya çıkarılmıştır.