End of finnish neutrality and the effects of the War in Ukraine on multilateralism in Finland

Finlandiya'nın Tarafsızlığının Sona Ermesi ve Ukrayna Savaşının Finlandiya'daki Çok Taraflılık Üzerindeki Etkileri Bu tez, Finlandiya'nın NATO'ya katılım kararını inceleyerek bu değişimin yalnızca güvenlik tehditlerine karşı verilen ani bir tepki olmadığını, aynı zamanda stratejik ve normatif bir yeniden yönelim olduğunu savunmaktadır. Ukrayna savaşı, küçük devletler için tarafsızlığın sınırlamalarını gözler önüne sermiş olsa da, bu çalışma, Finlandiya'nın NATO üyeliğinin yalnızca tehdit algılarına dayalı bir karar olmadığını ortaya koymaktadır. Aksine, Finlandiya'nın bu kararınin, çok taraflı güvenlik çerçeveleriyle daha derin kurumsal entegrasyon sağlamak ve liberal yönetişim yapılarıyla uyumunu pekiştirmek amacıyla bilinçli bir tercih olduğu ortaya konulmaktadır. Bu çalışma, niteliksel bir vaka analizi yöntemi kullanarak, süreç izleme ve yapılandırılmış karşılaştırma teknikleriyle Finlandiya'nın değişen güvenlik politikalarını incelemektedir. Üstdüzey açıklamalar, parlamento tartışmaları ve hükümet raporları gibi birincil kaynakların analizi, liberal uluslararasıcılığın Finlandiya'nın dış politika dönüşümünü en kapsamlı şekilde açıkladığını ortaya koymaktadır. Realist yaklaşımlar, Rusya'nın bir güvenlik tehdidi oluşturduğunu kabul etmekle birlikte, Finlandiya'nın uzun vadeli kurumsallaşmış güvenliği ve demokratik çok taraflılığı tercih etmesini tam olarak açıklayamamaktadır. Yapısalcı teori ise Finlandiya'nın tarafsızlıktan vazgeçme kararında ulusal kimlik değişimlerinin ve normatif bağlılıkların nasıl belirleyici bir rol oynadığını göstermektedir. Bu çalışma, ittifak oluşumu, küçük devletlerin güvenlik stratejileri ve liberal uluslararasıcılığın dayanıklılığı konularında akademik tartışmalara katkı sağlamakta olup, Finlandiya örneğinin NATO genişlemelerine dair geleneksel realist varsayımlara meydan okuduğunu göstermektedir. Bulgular, Finlandiya'nın NATO üyeliğinin yalnızca bir güvenlik önlemi olmadığını, aynı zamanda çok taraflılığa yönelik bir taahhüt olduğuna işaret etmektedir. Finlandiya, düzensiz caydırıcılık politikaları yerine, kendisini NATO'nun kurallara dayalı kolektif güvenlik sistemine entegre ederek, stratejik öngörülebilirlik sağlamış ve Avrupa güvenlik yönetişiminde etkin bir aktör olarak konumunu güçlendirmiştir. Bu çalışma, sadece Finlandiya'nın stratejik yeniden hizalanmasını vurgulamakla kalmayıp, aynı zamanda küçük devletlerin dış politikalarının bir jeopolitik belirsizlik döneminde liberal kurumsalcılığı nasıl güçlendirebileceğini de ortaya koymaktadır. Gelecekteki araştırmalar, Finlandiya'nın NATO üyeliği sonrası değişen güvenlik politikasını, ittifak içindeki rolünü ve jeopolitik belirsizlik çağında tarafsızlık politikalarını yeniden değerlendiren devletler için çıkarılabilecek dersleri daha ayrıntılı olarak inceleyebilir.