Fotofiziksel özellikleri belirlenen altın ve platin içeren bazı bileşiklerin potansiyel anti-kanser aktivitelerinin belirlenmesi

Kanser dünya çapında başlıca ölüm nedenlerinden biridir ve son on yılda birçok araştırma, geleneksel tedavilerden daha etkin yeni tedaviler bulmaya odaklanmıştır. Kanserin ilerlemesi sırasında, tümörler oldukça heterojen hale gelerek farklı moleküler özellikler ve terapilere farklı tepkiler ile karakterize edilen karma bir hücre popülasyonu yaratır. Bu heterojenlik tedavi uygulaması üzerine seçici bir baskı tarafından desteklenen dirençli fenotiplerin gelişiminden sorumlu bir faktör oluşturur. Tümör biyolojisini daha iyi anlamamızı sağlayan ve yeni nesil hedefli ilaçların tasarlanmasına yol açan temel araştırmalardaki ilerlemeye rağmen, kanser için son zamanlarda yapılan büyük klinik deneyler ve bazı dikkate değer istisnalar dışında, tedavi sonuçlarındaki yalnızca küçük farkları tespit edilebildi. Bu dikkatte değer gerçekler, daha fazla ilerleme kaydetmek için var olan ancak hâlâ yeterince takdir edilmeyen diğer terapötik yaklaşımlara vurgu yapılması gerektiğini göstermektedir. Fotodinamik terapi, şu anda karşılanmamış birçok tıbbi ihtiyacı karşılama potansiyeline sahiptir. Bu çalışmada, fotodinamik terapiye uygun, foto duyarlaştırıcı olan bodipy temelli altın ve platin içeren yeni nesil malzemeler ve bu malzemelerin kitosan ile biyouyumlu hale gelen formları kullanılmıştır. Bu yöntem ile yeni nesil metal komplekslerin yüksek toksik etkisini azaltarak, ilaç aktivitesini arttırması hedeflenmiştir. Bu amaç doğrultusunda, yeni nesil metal komplekslerin ve biyouyumlu hallerinin fotodinamik terapi uygulanmadan ve uygulandıktan sonraki hedef kanser hücreleri (MCF-7, OV2008 ve HT-29) üzerindeki sitotoksik etkilerinin belirlenmesi amacı ile MTT (3-(4,5-Dimethylthiazol-2-yl)-2,5-Diphenyltetrazolium Bromide) testi yapıldı. MTT testi sonuçlarına göre, çalışmamız doğrultusunda hedeflediğimiz gibi metal içeren bu yeni nesil komplekslerinin biyouyumlu formlarının, metallerden kaynaklı sitotoksisiteyi sınırladığı belirlendi. Ardından FDT uygulaması sonrası etkinliği belirlenmiş metal komplekslerin, hücre zarı bütünlüğü ve kanser hücre hatlarındaki morfolojik farklılıkları belirlemek amacıyla LDH (Laktat Dehidrogenaz) testi ve kristal viyole ile boyama işlemi yapıldı. Bu aşamada hücrelerin ölüm yollarını belirlemek amacıyla apoptoz tahlili yapıldı. Bu tahlil için çalışmamızda FDT ile birlikte kullanılan kimyasalların (L1 ve L2 serisi) en yaygın ve etkin sitotoksik etki gösterdiği HT-29 (kolorektal kanser) hücre hattı seçildi. Elde ettiğimiz sonuçlara göre FDT ile kullandığımız bu yeni nesil metal bileşiklerinin kolorektal kanseri hücrelerinde (HT-29) nekrotik ve apoptotik süreci başlattığı belirlendi.