Fragmantal bir oluşum olarak 'Mimarlıkta zamansızlık'

Günümüzde her disiplinde karşılığı olan zaman kavramı, birey ve kent ilişkiselliği aralığında değerlendirildiğinde, bilinen ve kabul edilmiş olan anlamlarından uzaklaşmaktadır. Bireylerin kendi edinimleriyle tanımladıkları zaman; kentlinin kentin hızlı akış ve dinamiklerine tutunma telaşı neticesinde, kayıp bir aralıkta kalıp, iz bırakabilecek bir tanımı artık taşıyamıyor olma tehlikesi barındırmaktadır. Kentin rutin izlekleri, bu kayıp zaman algısını da monotonlaştırarak kendi rutinliğine eklemlendirmektedir. Bu durumda kentin tek zaman anlayışı dahilinde kendisini konumlandırmaya çalışan birey, zaman algısına dair yaşadığı kayıp sebebiyle bireysel edinim ve gerçek deneyim anlarından uzaklaşmakta ve sonuç olarak kendisine yabancılaşmaktadır. Tezin ilk bölümünde problem tanımı yapılarak, tezin genel kurgusuna değinilmiştir. Fragmantal yaklaşımlar doğrultusunda anlamlandırılan tezin yöntemi, ikinci bölümde tanımlanmıştır. Bilinen ve kabul edilen zaman tanımlamalarına değinilerek, kentin zamanı ve bireysel zaman tanımları ilişkilendirilmiştir. Tezin dördüncü bölümünde farklı disiplinlinlere ait üretimler üzerinden, kişilerin konumlarını değiştirip farklı aralıklara dahil olmaları amaçlanmıştır. Fragmantal bir anlayışın geliştirilmesinin amaçlandığı bu bölümde, her üretimin bireysel zaman tanımını nasıl kurduğuna dair yorumlar geliştirilmiştir. Mimari üretim süreçleri dahil çeşitli üretim süreçlerindeki bireysel zaman algısının öneminin vurgulandığı bu bölüm, kişinin yeni zaman tanımlarının üretiminin mümkünlüğüne dair sorgulamalar da yaptığı bölümdür. Tezin sonuç bölümünde farklı disiplinlerdeki üretimler, ilişkili kavramlar dahilinde yorumlanarak, kişilerin bireysel zaman kayıplarının farkındalığına dair vurgulamalar yapılmıştır. Bu örnekler ve kavramlarla oluşturulan kavram matrisi, diyagramsal ifadelerle yorumlanarak 'yok zaman' ya da 'zamansızlık' kavramına dair açılımlar yapılmıştır. Tezin amacı kişilerin bireysel zaman tanımlarına dair kayıplarını farketmelerini ve kendi zaman tanımlarını kent içinde kayıp bir karşılığa denk gelmeyecek şekilde konumlandırmalarını sağlamak adına aralık açmaktır. Belki de tüm zamanlara eklemlenebilen üretimlerle yeni zamansal ifadeler geliştirilebilecektir. Mimari üretimler dahilinde de geliştirilmesinin mümkün olabileceği düşünülen bu ifadeler hem bireysel yaklaşımların izlerini koruyan hem de kent hayatına bir çok aralıktan eklemlenebilen ifadeler olarak var olabilecek potansiyeli barındırabilirler.