Çerçeveleme müzakereleri: Uluslararası kitle iletişim araçları uluslararası çok taraflı müzakereleri nasıl çerçeveliyor

Bu tezde, uluslararası haber medyasının uluslararası çok taraflı müzakerelere ilişkin haberleri araştırılmıştır. Araştırmada esas olarak haber öykülerindeki haber çerçevesi analiz edilmiştir. Bu tez, medyanın çerçeveleri nasıl kullandığını, konuların ve zamanın haberlerin çerçevelenmesini etkileyip etkilemediğini anlamayı amaçlamaktadır. Semetko ve Valkenburg'un çalışmasına dayanan bu çalışmada CNN, Euronews, CGTN ve Press TV web sitelerinden 738 haber öyküsünü analiz etmek için MAXQDA kullanılmıştır. Çalışma, birden fazla oyuncu arasındaki uzun vadeli müzakereler yoluyla varılan iki anlaşmayı seçmiştir. Anlaşmalardan biri İran'ın Kapsamlı Ortak Eylem Planı (JCPOA) olarak da adlandırılan nükleer anlaşmasıdır. Diğeri ise Paris İklim Anlaşması'dır. Yukarıda belirtilen konulara ilişkin her haber öyküsünü analiz etmek için sorumluluğun atfedilmesi, çatışma, ekonomik sonuçlar, insani çıkar ve ahlak dahil olmak üzere yirmi üç soru beş çerçeveye dağıtılmıştır. Esas sonuç, medyanın devlet aktörlerine odaklandığını ve incelenen iki konuda hiçbirinin devlet dışı aktörlere önemli bir ağırlık vermediğini göstermektedir. Çatışma çerçevesi genel haberde en baskın çerçeve olarak görülmektedir. Sorumluluk çerçevesi yalnızca küçük bir farkla takip edilmiştir. Her iki durumda da çerçeveleme sürecinde insan unsurlarına yeterince önem verilmemiştir. Konuların sıradan insanlar üzerindeki ekonomik etkisi yeterince aktarılmamıştır ve hikayelerin insani yönleri neredeyse göz ardı edilmiştir. Ekonomi çerçevesi üçüncü sıradadır. Ahlak ve insani çıkarlar sırasıyla en az kullanılan çerçevelerdir. Ancak belirli karelerin hakimiyeti konuya ve döneme göre değişiklik göstermektedir. Medya kuruluşları arasında farklılıklar bulunsa da, çerçeve kullanımına genel yaklaşımları gözle görülür derecede benzerliik göstermektedir. Çalışma, ideoloji ve sahiplenmedeki farklılıkların, medyanın müzakereleri ve olayları nasıl çerçevelediğini önemli ölçüde etkilemediğini öne sürmektedir. Sonuç olarak medya, farklı aktörlere ve çıkarlara rağmen müzakereleri ve diplomatik etkileşimleri ekonomi, insan deneyimleri ve ahlaktan ziyade çatışma ve sorumluluk çerçevesinde değerlendirmiştir. İran örneğindeki nükleer silahların yayılması gibi klasik bir uluslararası güvenlik vakası, uluslararası ilişkiler arenasına yeni giren bir kişi tarafından çevre sorunu gibi önemli ölçüde farklı bir muameleye maruz kalmamıştır. Konulara dayalı çerçevelemedeki farklılıklara rağmen, incelenen medya genellikle çatışmayı ve devlet aktörlerinin sorumluluğunu baskın çerçeveler olarak ima ederek her iki konuyu da benzer şekilde ele almıştır.