Furkasyon bölgesinde deneysel olarak oluşturulan perforasyonların asit ve nötr ortamlarda farklı mineral trioksit agregate ile tedavisi sonrası bağlanma dayanımının değerlendirilmesi

Bu çalışmanın amacı, maksiller birinci molar dişlerin furkasyon bölgesinde oluşturulan yapay perforasyonların, asidik ve nötr pH ortamlarında farklı biyoseramik esaslı MTA materyalleriyle tedavisi sonrası elde edilen itme bağlanma dayanımlarını değerlendirmektir. Toplam 60 adet maksiller birinci molar diş, üç farklı materyal grubuna (NeoPutty, Angelus MTA, PD White MTA) ve her biri iki pH alt grubuna (asidik ve nötr) ayrılmıştır. Standart perforasyonlar oluşturulan örnekler ilgili materyallerle tamir edilerek 37°C'de 4 gün inkübe edilmiş, ardından itme testi uygulanmış ve kırık tipleri kaydedilmiştir. İstatistiksel analiz sonucunda, bağlanma dayanımı üzerinde materyal türünün anlamlı etkisi olduğu belirlenmiştir (p<0.05), fakat pH ortamının ve materyal x ortam etkileşiminin etkisi anlamlı bulunamamıştır (p>0.05). Çalışmanın bulgularına göre PD White MTA en yüksek, Angelus MTA ise en düşük bağlanma dayanımını göstermiştir. NeoPutty asidik ortamda daha yüksek sonuçlar göstermiş olsa da bu fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır (p>0.05). Ayrıca tüm gruplarda en yaygın kırık tipi mikst olup, kırık tipi dağılımında gruplar arasında anlamlı fark saptanmamıştır (p>0.05). Sonuç olarak, bağlanma dayanımında en belirleyici faktörün kullanılan materyal olduğu görülmüştür.