Gaziantep Üniversitesi çocuk nefroloji kliniği vezikoüreteral reflü hastalarının değerlendirilmesi

Amaç: Çocuk Nefroloji kliniğinde primer vezikoüreteral reflü (VUR) tanısı almış hastaların klinik, laboratuvar bulguları ve takip sonuçlarının ortaya konulmasıyla, söz konusu hastaların tanısı, tedavisi ve prognozu hakkında faydalı bilgiler sağlanmasıdır. Materyal ve Metod: 2006-2014 yılları arasında VUR tanısı konulmuş ve takip edilmekte olan toplam 118 hasta çalışmaya dahil edildi. Olguların dosyaları retrospektif olarak incelendi ve başvuru anındaki klinik ve fizik muayene bulguları, laboratuar ve görüntüleme sonuçları, takiplerinde ise kullanılan proflaksi çeşidi ve sayısı, proflaksi altında üriner sistem enfeksiyonu (ÜSE) geçirme sayıları, yeni skar gelişim oranları, yeni skarın VUR derecesi ve enfeksiyonla ilişkisi, spontan düzelme oranları, yapılan cerrahi müdahale tipi ve başarısı kaydedildi. Bulugular: VUR tanısı alan 118 hastanın %57,6'sı kız, %42,4'ü erkekti. Hastaların tanı yaşı ortalama 37,1± 43,7 aydı. Hastaların başvuru şikayetleri; en sık ateş (%38), diğerleri kusma, karın ağrısı, huzursuzluk, idrar yaparken yanma, gündüz idrar kaçırma, gece idrar kaçırmaydı. Hastaların %63,7'sinde tanı anında tekrarlayan ÜSE öyküsü mevcuttu. Hastaların %27,8'inde antenatal hidronefroz (AH) tespit edilmişti. Hastaların 11'inde hipertansiyon, 5'inde kronik böbrek yetmezliği, 28'inde büyüme gelişme geriliği gelişmişti. Hastaların tanı anında; %49.4'ünde dimerkaptosuksinik asitte (DMSA) skar, %53'ünde USG'de anormal bulgu mevcuttu. Yapılan voiding sistoüretrografi'lerine (VCUG) göre 176 renal üniteden %38,1'ine düşük dereceli (1-2. Derece), %31,8'inde orta dereceli(3. Derece), %30,1'inde yüksek dereceli(4-5. Derece) VUR mevcut idi. Hastaların takibinde %50,6'sında reflünün spontan düzeldiği, %3,8'inde gerileme olduğu, %45,5'inde ise spontan iyileşme olmadığı gözlendi. Skar durumu ile VUR derecesi karşılaştırıldığında, reflü derecesi yüksek olan hastalarda daha fazla skar görüldü (p=0.001). Skar ile USG bulgusu ilişkisine bakıldığında, USG bulgusu olan hastalarda skar oranının daha fazla olduğu görüldü (p=0.048). Reflü derecesi ile spontan düzelme ilişkisine bakıldığında, reflü derecesi düşük olan hastalarda spontan düzelmenin daha fazla olduğu görüldü (p=0.001). İşeme disfonksiyonu ile ÜSE sıklığı karşılaştırıldığında, işeme disfonksiyonu olmayan hastaların takipte daha az ÜSE geçirdiği gözlendi (p=0.015). Sonuç: Literatürde belirtildiği ve çalışmamızda da görüldüğü üzere tekrarlayan ÜSE öyküsü olan, antenatal hidronefrozu olan hastalarda VUR açısından araştırma yapılmasının gerekliliği ortaya çıkmaktadır. Düşük dereceli VUR'un genelde spontan düzelmesi, renal skar oranının düşük olması ve proflaksi alan hastalarda antibiyotik direncinin fazla olması, bütün bunlar göz önüne alındığında proflaksi başlama kararının hasta bazlı değerlendirme sonucunda verilmesi uygun olacaktır. Anahtar Kelimeler: Üriner sistem enfeksiyonu, renal skar, vezikoüreteral reflü