Geçici(ödünç) iş ilişkisi

Teknoloji alanında yaşanan gelişmeler, uluslararası alanda görülen rekabet bir çok alanı olduğu gibi çalışma hayatını da etkilemiştir. Yaşanan bu gelişmeler, çalışma hayatında esnekleşme olgusunu gündeme getirmiş ve esneklik temelli yeni iş ilişkilerinin doğmasını sağlamıştır. İşçinin iş sözleşmesi ile bağlı olduğu işverenle arasındaki sözleşmeyi sona erdirmeden, işin görülmesini talep hakkının geçici bir süreliğine bir başka işverene devredilmesi anlamına gelen geçici (ödünç) iş ilişkisi, bu yeni iş ilişkisi örneklerinden bir tanesini oluşturmaktadır. Ülkemizde 1960'lı yıllardan itibaren uygulanmaya başlayan geçici (ödünç) iş ilişkisi, 1475 sayılı İş Kanunu hükümlerinin bu ilişkiye yönelik ihtiyaçlara cevap verememesi nedeniyle A.B'ye uyum süreci kapsamında yapılan mevzuat çalışmaları ile 10 Haziran 2003 tarihli 4857 sayılı İş Kanunu ile yasal düzenlemeye kavuşmuştur. Geçici (ödünç) iş ilişkisi, yasal düzenlemeye yeni kavuşmuş bir kurum olduğu için konuyla ilgili çok fazla mahkeme kararı ve içtihat bulunmamaktadır. Yapılan bu çalışmada; öncelikle esneklik olgusu neden ve sonuçları ile birlikte ele alınıp incelendi. Daha sonra geçici (ödünç) iş ilişkisinin tanımlaması yapılarak, benzer hukuki kavramlardan farkları tespit edilerek kurulma koşulları, doğurmuş olduğu hukuki sonuçlar, sona erme koşulları ve geçici (ödünç) iş ilişkisi düzenlemelerine aykırılığın sonuçları ele alındı. Konuyla ilgili çalışma hayatında yaşanan sorunlara yönelik çözüm önerileri geliştirilmeye çalışıldı. Bu doğrultuda; konuyla ilgili mevzuat hükümleri, yazılmış kitaplar, makaleler, mahkeme kararları araştırıldı. Yapılan inceleme sonucunda varılan sonuçlar, söz konusu üçlü ilişki içinde yer alan asıl işveren, geçici işveren ve işçi menfaatleri yönünden değerlendirildi.Anahtar Sözcükler1. Esneklik2. İşçi3. İşveren4. Ödünç5. Geçici