Hemiparetik hastalarda Brunnstrom ve Todd-Davies tedavi yöntemlerinin yürüme üzerine etkilerinin karşılaştırılması

Serebrovasküler Olay (SVO) ileri yaşlarda en sık rastlanılan sakatlık nedenlerinden biridir ve ileri dönemde tedavisi rehabilitasyon olanaklarıyla sınırlıdır. Klasik bilgilere göre SVO sonrası 6 ay - 1 yıldan sonra hastada fazla bir fonksiyonel gelişme beklenmemesi gerekir. Buna karşılık son yıllarda, SVO'dan yıllar sonra da fizyoterapi ve rehabilitasyon uygulamaları sonucunda fonksiyonel gelişmenin elde edilebileceğini gösteren araştırmalar yapılmıştır. Bu gelişmeden esinlenerek, araştırmamız ileri dönem hemiparetik hastalarda, iki ayrı nörofizyolojik tedavi yaklaşımının, bağımsızlığın en önemli koşulu olan yürüme işlevi üzerindeki etkilerini karşılaştırmak amacıyla planlanmıştır. Bu amaçla Aralık 1997- Nisan 1999 tarihleri arasında Dokuz Eylül Üniversitesi Nöroloji Anabilim Dalı veya Dokuz Eylül Üniversitesi Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Yüksekokulu'na başvuran, SVO sonrası en az 6 ayı geride bırakmış ve bağımsız ayakta durabilen 26 hemiparetik hasta rasgele iki gruba ayrılmış, bir gruba Todd-Davies, diğer gruba ise Brunnstrom tedavi yaklaşımları uygulanmıştır. Tedavi öncesi ve sonrası Barthel ve Frenchay Aktivite İndeksleri, yürüyüşün zaman-mesafe parametreleri ayak izi yöntemiyle değerlendirilmiş, ve yapılan gözlemsel yürüme değerlendirmesi Wisconsin Yürüme Skalasıyla yapılmıştır. İki grup arasındaki ve tedavi öncesi-sonrası sonuçlar uygun istatistiksel yöntemlerle değerlendirilmiştir. Her iki grupta tedavi sonrasında yürüme simetrisinde, hızında ve ağırlık aktarmada artış saptanmış, kombine tedavilerin kronik dönem fonksiyonel düzeyi artırmada daha yararlı olacağı sonucuna varılmıştır. Anahtar sözcükler: Hemiparezi, kronik dönem rehabilitasyonu, yürüme eğitimi