Hemşirelik bölümü öğrencilerinin klinik uygulama aşamasında yaşadıkları stres ve memnuniyetin klinik öğrenme algısı üzerine etkisi

Hemşirelik Bölümü Öğrencilerinin Klinik Uygulama Aşamasında Yaşadıkları Stres ve Memnuniyetin Klinik Öğrenme Algısı Üzerine Etkisi Amaç: Bu çalışmanın amacı hemşirelik bölümü öğrencilerinin klinik uygulama eğitimi sürecinde yaşadıkları stres ve memnuniyetin klinik öğrenme algısı üzerine etkisini incelemektir. Yöntem: Çalışma tanımlayıcı tipte planlandı. Çalışma 1 şubat – 30 mart 2019 tarihleri arasında bir sağlık bilimleri fakültesinin gönüllü 182 hemşirelik öğrencisi ile yapıldı. Çalışma için, bir üniversitenin Klinik Araştırmalar Etik kurulundan onay alındı. Hemşirelik 1.sınıf öğrencileri henüz klinik uygulama yapmadıkları için örnekleme dahil edilmedi. Verilerin toplanmasında, öğrenci tanıtım bilgi formu, Hemşirelik Eğitim Stres ölçeği (HESÖ), Klinik Öğrenme İklim Ölçeği (KÖİÖ) ve Öğrenci doyum Ölçeği (ÖDÖ) formları kullanıldı. Verilerin analizinde sayı (score), yüzde dağılımı (percentage) ve aritmetik ortalama (aritmeticmean) kullanılmıştır. Ölçekler arasındaki ilişki ve etki Pearson Korelasyon Analizi ve Regresyon Modeli ile SPSS 18.0 windows paket programı kullanılarak analiz edildi. Bulgular: Öğrencilerin%86,3'ünü kız, %13,7'sini erkek öğrenciler oluştururken, %27,5'inin 2.sınıf, %35,2'sinin 3.sınıf, %37,4'ünün 4.sınıf olduğu belirlendi. Hemşirelik eğitim stres ölçeğinin toplam puan ortalaması 58 ±13,357 olup öğrencilerin eğitim stres düzeyi orta düzeydir. Klinik Öğrenme İklimi Algısı ölçeğinin puan ortalaması 114,456 ±19,233 olup "geliştirilmesi gereken öğrenme iklimi" düzeyindedir. Öğrenci doyum ölçeğinin toplam puan ortalaması ise 164,967 ±34,272'dir. Hemşirelik Eğitimi Stres Ölçeği ile Klinik Öğrenme iklim ölçeği ve Öğrenci Doyum Ölçeği arasında (sırasıyla r=0,088, r=0,134; p>0,01) istatistiksel olarak anlamlı ilişki bulunamamıştır. Öğrenci Doyum Ölçeği ile Klinik Öğrenme İklimi Ölçeği arasında (r=0,581; p<0,01) pozitif, orta kuvvette istatiksel olarak anlamlı ilişki (korelasyon) bulunmuştur. Öğrencilerin Klinik öğrenme algılarını pozitif yönde en yüksek düzeyde "klinik ortam" (r= 0,951; p<0,01) etkilerken, öğrencilerin klinik uygulama memnuniyetlerini ise en yüksek düzeyde sırasıyla "eğitimin niteliği", "bilimsel sanatsal etkinliklerin", "okul yönetimi" ve "öğretim elemanları"nın (0,810