Heykelde geçicilik olgusu ve kişisel bir sergi

Günümüzde kapitalist toplum düzeniyle kosutluk gösteren sanatın kurumlarının birer magazaya dönüsmesi, sergilenen nesneleri ticari yatırım haline getirdi. Bu durum sanatta yeni fikirlerin ortaya çıkmasına neden oldu. Müze, galeri, vs? gibi mekânların statülerini koruma istekleri dogrultusunda, kalıcı biçimlere sahip islerin sergilenmesine karsıt düsünceler; 1960 sonrasında sanat olmayan nesnelerin sergilenmesi ve sanatçının geçici olan eyleminin görsellestirilmesiyle ortaya kondu. Bunun dısında, tarihsel süreç içerisinde sanatın bulundugu politik rol, ona toplumda büyük güç ve statü kazandırmıstır. Sanatın kitleler üzerindeki etkisi; yirminci yüzyılla birlikte dünyanın kapitalist temelde degisimiyle de süregelmistir. Bu açıdan birer prestij nesnesi olan sanat yapıtları; toplumla olan mesafelerini daha da artırmıstır. ?Geçicilik? baglamında yapılan çalısmalar, alısıla gelmis geleneksel sanat objesine göre; biçimlendirme, yerlestirme bakımından farklıdırlar. Bu tür çalısmalar; yer çekimi ve doga kosullarına göre biçimlendirilmis, aynı zamanda izleyici müdahalesine açık ve gevsek bırakılarak yapılandırılmıstır. Geçicilik; sanat objesinin sanatçının eyleminin önüne geçmesine, etrafından bagımsız bir nesne olusuna elestiridir. Çalısmaların; bitmis kalıcı biçim dısında geçicilikleri ve tasınamaz olmaları; müzelerin temel islevi olan saklama fikrini sorgulamaktadır. Geçici olan çalısmalar anti-kapitalist yaklasımla, alınıp satılabilen bir meta haline gelmis ve belli bir kesimin hizmetinde olan sanata karsı çıkmıslardır.