Reconsidering hybridity: The selective use of international norms in Turkey's resolution/peace process

Bu çalışma, normların yayılması ve hibritleşme literatürlerini temel alarak uluslararası barış normlarının yayılmasını Türkiye'deki çözüm/barış süreci (2009-2015) üzerinden incelemekte. Bu doğrultuda, Birleşmiş Milletler ve başka uluslararası organizasyonlar tarafından tasarlanan uluslararası barış normlarının ve yerel normların etkileşimine odaklanan halihazırdaki hibritleşme literatürünün eksikliklerini temel almakta. Bu çalışma, üçüncü tarafların yönetiminde tepeden inme barış süreci tasarımının olmadığı bir örneği inceleyerek hibritleşme tartışmasını genişletmeyi ve derinleştirmeyi amaçlamakta. Türkiye'deki barış sürecinde yer almış üst ve orta düzey aktörlerle yapılmış olan 34 derinlemesine ve açık uçlu görüşme ve üst düzey aktörlerin medya açıklamalarından toplanan verileri temel alarak, bu çalışma tepeden inme barış süreci tasarımının olmadığı örneklerde hibritleşme dinamiklerinin farklı olduğunu tartışmakta. Bu durum, tepeden inme barış tasarımının yokluğunda yerel aktörlerin barış tasarımı ile ilgili fikirlerini daha özgür ifade edebilmelerinden kaynaklanmakta. Bu çalışma, Türkiye örneğinde tasarlanmış hibritleşme'nin varlığına işaret etmekte. Tasarlanmış hibritleşme, tepeden inme barış süreci tasarımının olmadığı örneklerde, yerel aktörlerin belli barış inşası norm, fikir ve pratiklerini beninmseyerek ve veya reddederek kendi görüşlerini meşrulaştırma stratejisi olarak tanımlanıyor. Ayrıca, Türkiye örneğinden elde edilen bulgular çatışma çözümü uzmanlığının paylaşılması ve bunun uluslararası norm ve pratiklerin yayılması ile ilgili sonuçlara da işaret etmekte.