Dünya distopyaları nasıl değistiriyor: Evrimleşen iklim kurgu romanlarının ekokritik olarak incelenmesi

Hem genel olarak hem de edebiyatta iklim değişimi tartışmalarına karşı derin bir duyarsızlık bulunmaktadır. Bilimsel verilere göre küresel ısınmada dönülemeyecek bir noktanın eşiğindeyiz ve yakın gelecekte büyük iklim felaketleriyle karşı karşıya kalacağız. J. G. Ballard tarafından yazılmış olan Boğulmuş Dünya(1962) ve Kim Stanley Robinson tarafından yazılmış New York 2140(2017), sular altında kalmış benzer gelecekleri resmeden romanlar olarak, gelecek anlatılarını iklim değişikliği üzerine güncel Antroposen düşüncelerini eleştirmek için kullanır ve distopik gelecekleri günümüz okuyucusuna uyarılar olarak resmeder. Romanların zaman ve mekana olan akıcı bağlantısının gerçeklik ve kurgu arasındaki sınırları bulanıklaştıran bilim kurgu ile okuyarak, bu çalışma iklim ile ilgili gelecek anlatıları günümüzdeki kapitalizm ve ekolojik felaket dinamiklerine bir alternatif olarak sunar. İki roman da su motifini sınırlardan rahatça akabilen bir aktör olarak kabul eder ve romanlardaki farklı zaman ölçekleri ve felaket tasvirleri hızla değişen iklim karşısında Kartezyen ikilemlerin yetersizliğini gösterir. Bilim kurgu elementleri Batı anlatımında kurallaşmış zaman mekan sınırlarını bulandırmaya yardımcı olur. Posthümanist ekokritik teoriler doğa ve kültür arasındaki ikiliğe bir alternatif sunar. Bilim kurgu eserleri insanı doğadan yabancılaştırmayan değişik ideolojiler şekillendirmeye yardımcı olur, ve böylece bu ideolojilerin de dünya üzerindeki insan hayatının uzunluğunu ve kalitesini belirlemesine destek olacaktır.