Uzak senegal'de insani mimari: Eğitim yoluyla kalkınma için bir sosyal sürdürülebilirlik katalizörü

İnsani mimarinin önceliği, belirli bir krizden, doğal felaketten veya aşırı yoksulluk içinde yaşayanlardan sonra insanların refahını veya ihtiyaçlarını önemsemektir. (Charlsworth, 2014). Aşırı yoksulluk içinde yaşayan toplulukların, genç nesillere kalacak bir bakış açısı kazandırmak için yerlerini geliştirme ve yenileme şansına ihtiyaçları vardır. Aksi takdirde, daha iyi bir gelecek için başka ülkelere veya şehirlere göç edecekler ve evlerini aşağılayıcı bir durumda bırakacaklar. Böylece insancıl mimari, kullanıcı memnuniyeti için mimari yapmanın ötesine geçer, bir birey üzerinde, bir toplumda olumlu bir etkiye sahiptir ve bir topluluğun yaşamının kısa ve uzun vadeli bir perspektifte iyileştirilmesine katılır. Bu durumda çalışma, Senegal'deki kırsal veya uzak bölgelerdeki insani mimari projelere odaklanmaktadır. Bu araştırma, bir insani mimarlık projesinin gerçekleştirilmesine odaklanmayı ve tamamlanan insani mimarlık projelerinin etkisini ölçmeyi amaçlamaktadır. Altyapı ile kurdukları ilişkinin türünü ve binanın günlük yaşamları üzerindeki etkisini tanımlamak için toplulukların inşaat sürecine nasıl katıldıklarını, nasıl karşıladıklarını ve bitmiş ürünü nasıl kullandıklarını değerlendirmek esastır. İnsani mimari projelerde yer alan kuruluşların yapısının araştırılması, nasıl çalıştıklarını ve Senegal'de bu tür projeleri gerçekleştirmek için işbirliği yapan paydaşların kim olduğunu anlamaya yardımcı olur. Tez, temel olarak eğitim altyapıları olan ancak inşaat süreçlerinde toplum katılımı, yerel malzemelerin kullanımı ve sürdürülebilir tasarım gibi bazı temel kavramları yönlendiren insani mimari projelerin vaka çalışmalarını analiz etmektedir. Literatür taraması, vaka çalışmalarının analizi ve yerel halkla görüşmeler yoluyla