Hz. Peygamber'in (s.a.s) hadislerinde medih üslubu

Övmek, insanın fıtratından gelen bir özelliktir. Temelde sevginin dildeki bir yansımasıdır. Kadim bir tür olarak övgü ise geçmişten günümüze dildeki varlığını sürekli olarak devam ettirmiştir. Arapçada karşımıza medh olarak çıkan övgü, zamanla bu dilde kendisi için müstakil bir alan oluşturmuştur. Kendisine has fiilleri, kalıpları ve üslupları meydana getirmiştir. Medh fiilleri sadece medh için kullanılmıştır. Asıllarıyla ilgili görüş ayrılıklarıyla beraber bu fiiller belli kurallar çerçevesinde kullanılmıştır. Faili ve mahsusunun farklı özellikleri vardır. Kur'an-ı Kerim'de de medh fiili dolayısıyla medh üslubu kullanılmıştır. Medh, bir tür olarak Arap şiirinde yer bulmuştur. Cahiliye döneminde örneklerine rastlanan medh türü günümüzde de varlığını sürdürmektedir. Peygamber Efendimiz (s.a.s.) için yazılan medh şiirleri bu türü geliştirmiş ve zirvelere taşımıştır. Peygamber Efendimiz (s.a.s.) bir şeyi teşvik etmek istediği durumlarda, bir şeyi takdir ettiği durumlarda veya sevdiği bir şeyi övmek istediği durumlarda bu üslubu hadislerinde kullanmıştır.