I-131 ile işaretli Bleomycin ve Bleomycin-glukuronid'in radyofarmasötik potansiyelinin incelenmesi.

Bleomycin (BLM) 1962 yılında Dr. Hamao UMEZAWA ve arkadaşları tarafından Streptomyces verticillus'un bir mayalanma ürünü olarak keşfedilmiş önemli bir glikopeptid yapılı antibiyotiktir. BLM anti-tümör ajan olarak akciğer, lenfoma, karsinoma, testis, baş, boyun ve diğer kanser türlerinin tedavilerinde yaygın olarak kullanılmaktadır.Bu çalışmanın amacı BLM ve enzimatik olarak sentezlenen Bleomycin-glukuronid'i (BLMG) 131I ile işaretlemek ve işaretli bileşiklerin radyofarmasötik potansiyellerini nükleer teknikler kullanarak deney hayvanları üzerinde incelemektir. Bunun için ilk olarak, sıçan karaciğerinden izole edilen UDP-glukuronil transferaz enzimi içeren mikrozom preparatları ve UDP-glukuronik asit kullanılarak BLMG enzimatik yolla sentezlenmiş daha sonra ise, BLM, BLMG, KI ve iodojen'nin (1:2:1) stokiyometrik oranları alınarak ilgili bileşikler inaktif 127I (KI) ile işaretlenerek işaretlenmenin olup olmadığı HPLC ve LC-MS/MS kromatografik yöntemleri kullanılarak tespit edilmiştir. Bir sonraki adımda, BLM ve BLMG'e ait radyokromatografik çalışmalar gerçekleştirilmiştir. Bu kapsamda yapılan çalışmalardan 131I-BLM ve 131I-BLMG için bağlanma verimleri sırasıyla % 90 ve % 60 olarak bulunmuştur. Aynı zamanda yapılan stabilite çalışmalarından da her iki bileşiğin kan serumundaki stabilitelerinin 24 saat boyunca kararlı olduğu tespit edilmiştir. Son adımda deney hayvanları üzerinde biyodağılım ve sintigrafi çalışmaları gerçekleştirilmiş ve bu çalışmaların sonucunda her iki işaretli bileşiğin metabolik davranışlarının benzer olduğu ve en fazla mide, mesane, prostat, testis ve omurilik de tutulumlarının gerçekleştiği ve yapılan sintgrafi çalışmalarının biyodağılım çalışmaları ile uyum içerisinde olduğu görülmüştür. Bütün bunlara ek olarak biyodağılım çalışmalarına ait deneysel verilerin tamamı SPSS 13 programı kullanılarak istatistiksel olarak değerlendirilmiş ve yorumlanmıştır.Sonuç olarak, BLM ve BLMG'in her ikisi de iodojen yöntemiyle başarıyla işaretlenmiş ve bu bileşiklerin özellikle testis ve prostatla ilgili kanserlerin teşhis ve tedavisine yönelik oldukça yüksek bir kullanım potansiyeline sahip olabileceği bulunmuştur. Aynı zamanda, işaretli bileşiklerin tedaviye yönelik olarak verecekleri sonuçları görebilmek için deney hayvanlarında veya hücrede oluşturulacak olan tümörler üzerinde gerçekleştirilecek olan nükleer çalışmaların yapılmasının şart olduğu belirtilmiştir.