IFNγ sinyal yolağının braf inbitörlerine yanıttaki rolünün A375 ve SK-MEL-1 insan melanom hücrelerinde araştırılması

Malign melanom, tüm deri kanseri tiplerinin yalnızca %4'ünü oluştursa da deri kanserine bağlı ölümlerin yaklaşık %80'iyle ilişkilidir. Son yıllarda melanom tedavisinde moleküler hasarlarla mücadele etmek için Vemurafenib ve Dabrafenib gibi doğrudan BRAF proteinini inhibe eden hedefe yönelik tedaviler geliştirilmiştir. Geleneksel tedavilerle karşılaştırıldığında, BRAF inhibitörleri daha yüksek yanıt oranlarına sahiptir fakat ilerleyen dönemlerde melanom hastalarında hastalığın nüksü, kısa sağkalım süresi ve tedaviye direnç süresi gibi istenmeyen durumlar hala en önemli klinik sorunlardır. Bunu ele almak için adjuvan terapi gibi diğer küçük moleküllü inhibitör yaklaşımlarının geliştirilmesine ihtiyaç vardır. IFNγ'nın sadece tümör başlangıcını ve progresyonunu kontrol etmekle kalmayıp aynı zamanda immüno-evazif özelliklere sahip tümör hücrelerinin büyümesini desteklediğine dair kanıtlar bu sitokinin ikili bir rolü olabileceğini göstermektedir. Bu tez çalışmasının amacı IFNγ sinyal yolağı bloke edilmiş insan melanom BRAF-mutant A375 ve BRAF-mutant SK-MEL-1 hücre hatlarında BRAF inhibitörlerine yanıtta IFNγ sinyal yolağının rolünü ortaya çıkarmaktır. Hücre canlılığının ölçülmesinde MTT testi kullanıldı. IFNγ siRNA uygulaması ile IFNγ geni melanom hücrelerin bir grubunda bloke edildi. IFNγ siRNA uygulamalarının ardından melanom hücrelerinde IFNγ'nın başarılı bir şekilde baskılanıp baskılanmadığı qRT-PCR ile araştırıldı. VEM ve DAB'ın artan konsantrasyonlarıyla 24,48 ve 72 saat muamele edilen SK-MEL-1 ve A375 melanom hücrelerinde artan zamana ve konsantrasyona bağlı olarak hücre canlılığında azalma meydana geldi (*p<0.05). IFNγ siRNA uygulanarak IFNγ geni bloke edilmiş A375 ve SK-MEL-1 insan melanom hücrelerinde IFNγ geni bloke edilmemiş melanom hücrelerine göre hücre canlılığında bir artış meydana geldi ve BRAF inhibitörlerine karşı direnç tespit edildi. Bu sonuçlar hücrelerde IFNγ inhibisyonunun yapıldığı gibi IFNγ indüksiyonunun da yapılması gerektiğini göstermektedir.