Hamidian policy in Eastern Anatolia (1878-1890)

Temmuz 1878'de imzalanan Berlin Anlaşması'yla birlikte, Doğu Anadolu'da yeni politik dinamikler ortaya çıktı. Ermenilerin Kürtlerin ve Çerkeslerin saldırılarından korunması için idari reformlar yapılması ve bu reformların İngiltere tarafından denetlenmesinin öngörülmesiyle, devletin Doğu Anadolu'daki topluluklarla ilişkisi yeni boyutlar kazandı. Bu tezde, sözü geçen anlaşmada işaret edilen Kürtler ve Ermeniler arasındaki çatışmaların kökenleri üzerinde durulmaktadır. Ayrıca, devletin bölgedeki politikaları detaylı bir biçimde ele alınmaktadır. Yeni durumda, devletin bölgedeki Müslüman nüfusla ilişkilerini yönlendiren iki temel kaygı vardı. İlki kısa zamanda güvenliğin sağlanmasıydı, zira bölgede güvenliğin olmayışıyla Osmanlı Devleti'nin Hrıstiyan toplulukları yönetmesinin meşruiyeti arasında doğrudan bağlantı kurulmaktaydı. İkincisi, Müslüman nüfusu devletten soğutacak uygulamalardan kaçınılmasıydı. Bölge, pratikte Müslüman ileri gelenler tarafından yönetilmekteydi ve devlet yerel güçlerin etkisini kırabilecek güçte değildi. Bu durum, yerel ileri gelenlerle uzlaşı halinde olmayı zorunlu kılıyordu. Sonuç olarak, devlet ileri gelenlerin desteğini kazanmak ve onları kontrol altında tutmak arasındaki dengeyi tutturma ihtiyacı içindeydi. Bu tez, belirlenen dönem içinde aşiret yapısının sosyal ve siyasi durumunu, devletin bu yapıyı algılayış biçimini ve uyguladığı politikaları incelemektedir.Anahtar Kelimeler: II. Abdülhamid, Berlin Anlaşması, Doğu Anadolu, Aşiret Yapısı, Yerel Siyaset.