II. Meşrutiyet Döneminde iktidarın yeniden inşası: Bâbıâli Baskını

II. Meşrutiyet Dönemi, Osmanlı Devleti'nin başlangıcı Tanzimat'a dayanan özgürlüklerinin sürdürülmesi bakımından önemli bir dönemeç olsa da bu özgürlükleri muhafaza etmek hususunda verilen sınav başarılı geçmemiştir. Seçimler hakkaniyetle yapılamamış, yasama-yürütme-yargı arasında gözetilmesi gereken kuvvetler ayrılığı layıkıyla uygulanamamış, gücü elinde toplayan hükümet kendisine muhalif olanlara baskı uygulayarak demokrasinin başarıyla işleyebilmesinin önünde ciddi bir engel olmuştur. 1908 yılından 1912 yılı sonlarına kadar siyasi gücü elinde bulundurduktan sonra muhalefete düşen İttihat ve Terakki, kendisini koruyabilmek, bir yandan süren Balkan Savaşı'nın yıkıcı etkilerinden ülkeyi koruyabilmek ve Edirne'nin düşmana terk edilmesinin önüne geçebilmek için kendilerinin iktidarda olmasını tek çıkar yol olarak görmüştür. Ülkenin içerisinde bulunduğu durumun aciliyeti mevcut hükümetin anayasal çerçevede yıkılmasına imkân vermediğinden, muhalefete düşmenin ardından iktidarca yoğun bir İttihat ve Terakki düşmanlığına maruz kaldıklarından ve kendilerini II. Meşrutiyetin kurucusu hem de muhafızı saydıklarından dolayı tek çare olarak kabineyi bir darbeyle devirmeyi planlamış ve bunda başarılı olmuştur. İttihat ve Terakki'nin kanlı bir darbeyle tekrar siyasi gücü elde etmesinin akabinde yaptığı bu kanunsuz eyleme bir misilleme olarak dönemin sadrazamı muhaliflerce öldürülmüştür. Bu suikasttan kısa bir zaman sonra gerçekleşen Edirne'nin geri alınması İttihat ve Terakki için bir fırsat olmuş ve artık ülke İttihat ve Terakki'nin ve aynı zamanda da devletin bütün gücün üç liderin eline geçmiştir. Ülke Enver, Talat ve Cemal Paşalar yönetimi ele almış, kendi karşıtlarına çok sert tedbirlerle yanıt verilmeye başlanmıştır. Osmanlı Devleti'nde başlayan bu otoriter dönem I. Dünya Savaşı'nın bitim yılı olan 1918'ye kadar sürmüştür.