İlahiyat fakültesi öğretim üyelerinin tükenmişlik düzeylerinin çeşitli değişkenler açısından incelenmesi

Bu araştırma, ilahiyat fakültelerinde görev yapan öğretim üyelerinin tükenmişlik düzeylerini çeşitli demografik ve mesleki değişkenler açısından incelemeyi amaçlamaktadır. Tükenmişlik, bireyin iş yaşamında karşılaştığı yoğun stres, duygusal yıpranma ve motivasyon kaybı neticesinde ortaya çıkan psikolojik bir sendrom olarak tanımlanmaktadır. Bu bağlamda, öğretim üyelerinin mesleki tükenmişlik düzeylerinin değerlendirilmesi hem bireysel refahlarının hem de eğitim kalitesinin sürdürülebilirliği açısından alanyazında çeşitli araştırmalara konu olmaktadır. Araştırmada nicel araştırma yöntemlerinden ilişkisel tarama modeli kullanılmıştır. Çalışmanın evrenini İnönü, Fırat ve Kilis 7 Aralık Üniversitelerinin ilahiyat fakültelerinde görev yapan öğretim üyeleri oluşturmuş, örneklemi ise kolay ulaşılabilir örnekleme yöntemiyle belirlenen 104 katılımcı teşkil etmiştir. Veriler, kişisel bilgi formu ve Maslach Tükenmişlik Envanteri aracılığıyla toplanmış, SPSS yazılımı kullanılarak analiz edilmiştir. Araştırmada; betimleyici istatistikler, bağımsız örneklemler için t testi ve tek yönlü varyans analizi (ANOVA) tekniklerinden yararlanılmıştır. Araştırma sonuçlarına göre öğretim üyelerinin tükenmişlik düzeylerinin orta düzeyde olduğu tespit edilmiştir. Cinsiyet, yaş, akademik unvan, hizmet yılı, haftalık ders saati ve yönetsel görev durumu gibi değişkenlerin bazı tükenmişlik alt boyutlarında anlamlı farklılıklar yarattığı görülmüştür. Kadın öğretim üyelerinin erkeklere kıyasla daha yüksek duygusal tükenmişlik yaşadığı, yaş ve kıdem arttıkça kişisel başarı hissinin düştüğü görülmüştür. Ayrıca yönetsel sorumluluk taşıyan bireylerde tükenmişlik düzeylerinin daha yüksek olduğu tespit edilmiştir. Bu bulgular, tükenmişlik düzeylerinin yalnızca bireysel değil, aynı zamanda kurumsal ve yapısal dinamiklerle de şekillendiğini göstermektedir. Araştırmanın sonuçları, öğretim üyelerine yönelik destek mekanizmalarının geliştirilmesi, mesleki tatminin artırılması ve iş-yaşam dengesi politikalarının güçlendirilmesi açısından öneriler sunmaktadır.