İlerleyici keratokonus olgularında kornea kollajen çapraz bağlama işlemi sonrası kornea biyomekaniğindeki In Vivo değişiklikler

Amaç: İlerleyici keratokonus tanısı olan hastalara uygulanan riboflavin /UV-A ile kornea kollajen çapraz bağlama tedavisinin (KÇB) kornea biyomekaniği üzerine etkisini incelemek. Gereç ve Yöntem: Bu retrospektif çalışmaya Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi (ÇÜTF) Göz Hastalıkları Anabilim Dalı Kornea Biriminde Haziran 2021- Ocak 2024 tarihleri arasında ilerleyici keratokonus tanısı ile KÇB uygulanan 25 hastanın 31 gözü dahil edildi. Tüm hastaların preoperatif oftalmolojik muayene verileri, preoperatif ve postoperatif 1, 3, 6 ve 12.ay kontrollerinde Pentacam® cihazı ile kornea topografik, Corvis®ST cihazı ile biyomekanik ölçümleri kaydedildi. Postoperatif 3. ayda kornea optik koherens tomografi (Zeiss Cirrus®) ile demarkasyon hattı mesafesi ölçümü kaydedildi. Ayrıca hastaların Pentacam® Belin/Ambrosio keratokonus evreleme sistemine göre belirlenen keratokonus evreleri ile Corvis®ST cihazı ile ölçülen kornea biyomekanik verilerinin korelasyon analizi ve ilişkisi incelendi. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen 25 hastanın 15'i erkek, 10'u kadın olmakla birlikte yaş ortalaması 17,8 ± 3,9 yıl (13-29 yıl) idi. Takip süresi 12 ay ve üzeri olan 20 hastanın 22 gözünün Corvis®ST cihazından elde edilen verilerinin istatistiksel analizinde SSI, DA, ARTh, IR, CBiF, E-evreleme, SKK parametrelerinde postoperatif değerlerde görülen azalma anlamlı bulundu (p<0,05). Pentacam® verilerinin preoperatif ve postoperatif 12 aylık değişimi incelendiğinde ise K1, K2, Kmaks, EİKK, ART-maks, KI ve KISA değerlerinde görülen azalma ve Rmin, BAD-D, ortalama progresyon indeksi değerlerinde görülen artış istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p<0,05). Keratokonus evresi ile kornea biyomekanik belirteçlerden; A2 hızı, SSI, SPA1, ARTh ve CBiF değerleri arasında negatif korelasyon; DA oranı, IR ve E-evreleme değerleri arasında ise pozitif korelasyon saptandı. KÇB öncesi topografik olarak ileri evre keratokonuslarda postoperatif biyomekanik iyileşmenin daha az olduğu saptandı. KÇB sonrası 3. ayda ölçülen demarkasyon hattı mesafesinin ise Corvis®ST cihazında ölçülen bazı biyomekanik sertlik parametreleri (A1 hızı, A2 hızı, SSI, DA oranı, IR) ile ilişkili olduğu görüldü. Sonuç: Çalışmamızda keratokonus tanısı ile KÇB uygulanan hastalarda biyomekanik parametrelerdeki değişimin en çok erken postoperatif dönemde olduğu, ilerleyen süreçte ise değişimin zamanla azaldığı gözlemlendi. KÇB'nin görme ve topografik değerler üzerine iyileştirici etkisi daha belirgin ve devamlı iken biyomekanik sonuçlarının değişken olduğu izlenmiştir. Bu konuda daha geniş olgu serilerinde ve uzun takipli klinik araştırmalara ihtiyaç bulunmaktadır. Anahtar Kelimeler: Keratokonus; Korneal çapraz bağlama; Kornea biyomekaniği