Irak'ın dış politika yapımında iç aktörlerin etkisi: Yapısal özerklik, dış politika koalisyonu ve iç siyaset güç dengesi

Bu tez, 1950'lerden Soğuk Savaş'ın sonlarına kadar Irak dış politikasına yönelik teorik bir açıklama sunmakta ve bu dönemde birbirini takip eden rejimlerin seçilmiş vakalara yönelik tutumunu analiz etmektedir. Araştırma, Irak dış politikasının dinamiklerini, küresel ve bölgesel güçlerden gelen sistemik faktörler ve Irak dış politika ricali ve toplumsal elitler üzerindeki birim düzeyindeki faktörler aracılığıyla incelemektedir. Çalışma, Irak'ta dış politika karar alma sürecinin dört boyutuna odaklanıyor: uluslararası, bölgesel ve ülke içi tehdit ortamı, dış politika ricalinin yapısal özerkliği, dış politika ricali ile ülke içi aktörler arasındaki dış politika davranışına dair koalisyonun oluşması ya da oluşmaması ve ülke içi siyasi güç dengesi. Bu kavramları kullanan çalışma, dış politika ricali ile toplumsal elit liderleri arasındaki etkileşimin Irak'ın dış politika davranışını nasıl ürettiğini ortaya çıkarmaya çalışmaktadır. Tez, süreç izlemeyi, örnek olay analizini ve analitik anlatıyı içeren metodolojik bir çerçeveye dayanmaktadır. Araştırma ampirik ve teorik literatürü, medya kaynaklarını ve düşünce kuruluşu raporlarını kapsayan ikincil kaynak materyallerin incelenmesine dayanmaktadır. Bu çalışma beş argüman sunmaktadır. İlk olarak, ülke içi karar alma ortamlarının dış politika ricallerine güçlü yapısal özerklik sağladığı devletlerde, uluslararası ortam varoluşsal bir tehdit oluşturduğunda karar vericiler kendi çıkarları doğrultusunda dış güvenlik politikaları oluşturarak iç muhalefeti görmezden gelebilirler. İkinci olarak, devlete yönelik risklerin dış politika ricali için çok önemli olduğu yüksek tehdit içeren uluslararası ortamlarda ve ülke içi belirsizliklerde, karar vericiler toplumsal grupların kendi yönetimlerine karşı meydan okumasını tersine çevirmek için dış politikayı kullanmasıdır. Irak ile Mısır arasındaki rekabetten ötürü ülke içinde ve dışında prestiji sarsılan Kasım, rejimini güvence altına almak için Kuveyt'i işgal etmeye teşebbüs etti. Üçüncüsü, toplumsal elitler iç siyasi güç dengesindeki konumlarını güçlendirmek için küresel veya bölgesel krizlere dış politika ricalinin müdahil olması peşindedir. Dördüncüsü, dış politika ricali, uluslararası tehditlerin ve iç siyasi belirsizliğin düşük olduğu ortamda toplumsal elitlere taviz vermektedir. Arap milliyetçiliği ve İsrail karşıtı duygular, zayıf yapısal özerkliğe sahip Başkan Arif'in 1967 Arap İsrail Savaşı'na katılmasına neden oldu. Son olarak, yüksek tehdit ortamında yükselen devletin gücünün belirli bileşenlerini ulusal çıkarlara tehdit olarak tanımlayan dış politika ricali, iç siyasi belirsizlik olmasa da güçlü yapısal özerkliği varsa, toplumsal elitleri görmezden gelmekte ve sindirmektedir.