İnme tanılı yetişkin bireylerde kısıtlayıcı zorunlu hareket tedavisi ve ergoterapi müdahaleleri kombinasyonunun etkinliği: Randomize kontrollü çalışma

Bu araştırma, inme tanılı yetişkin bireylerde Kısıtlayıcı Zorunlu Hareket Tedavisi (KZHT) ile ergoterapi müdahalelerinin kombinasyonunun etkinliğini incelemek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Randomize kontrollü ve karşılaştırmalı olarak tasarlanan çalışmaya, 18–65 yaş aralığında kronik inme tanısı almış toplam 32 birey dahil edilmiştir. Katılımcılar, Deneysel Müdahale Grubu (DMG; n=16) ve KZHT Grubu (n=16) olmak üzere iki gruba ayrılmıştır. DMG'ye hem ergoterapi müdahaleleri hem de KZHT uygulanırken, KZHT grubunda yalnızca KZHT uygulanmıştır. Müdahaleler, katılımcıların Kanada Aktivite Performans Ölçeği (KAPÖ) ile belirledikleri anlamlı aktiviteler temelinde yürütülmüş; duyusal rehabilitasyon, ince motor beceri eğitimi, adaptif cihaz kullanımı ve günlük yaşam aktiviteleri desteklenmiştir. KZHT grubunda bulunan katılımcılara ise hedef odaklı olmayıp egzersiz temelli rehabilitasyon programı uygulanmıştır. Veri toplama sürecinde Modifiye Ashworth Skalası, Eggers Devreleri, Brunnstrom Evrelemesi, Fonksiyonel Bağımsızlık Ölçeği, Duruöz El İndeksi, Mini Mental Durum Testi ve KAPÖ kullanılmıştır. İstatistiksel analizler SPSS 22.0 paket programı ile yapılmış ve anlamlılık düzeyi p<0,05 olarak kabul edilmiştir. Bulgular, DMG'nin üst ekstremite fonksiyonları, günlük yaşam aktivitelerine katılım ve memnuniyet düzeylerinde KZHT grubuna göre daha yüksek gelişim sağladığını göstermiştir; Fonksiyonel Bağımsızlık Ölçeği puanlarında belirgin yükseliş (p=0,004), Duruöz El İndeksi sonuçlarında anlamlı gelişme (p=0,018) ve KAPÖ performans (p=0,001) ile memnuniyet skorlarında anlamlı artış (p=0,002) elde edilmiştir. Sonuç olarak, KZHT'nin ergoterapi müdahaleleri ile kombine edilmesi, inme sonrası rehabilitasyon süreçlerinde daha güçlü bir etki yaratmakta ve bireylerin fonksiyonel bağımsızlık ile yaşam kalitesine katkı sağlamaktadır. Bu bulgular, ergoterapinin inme rehabilitasyonundaki tamamlayıcı rolünü vurgulamakta ve klinik uygulamalara yol gösterici nitelik taşımaktadır.