Deliliğin doruk noktası: John Porcellino'nun The Hospital Suite (2014) ve Rachel Lindsay'in RX: A Graphic Memoir (2018) eserlerinde tedavi ile (veya tedavisiz) ruhsal hastalıkların edebi üretime etkisi

Bu tezde John Porcellino'nun The Hospital Suite (2014) ve Rachel Lindsay'in RX: A Graphic Memoir (2018) adlı eserlerindeki zihinsel engellilik, damgalanma ve hasta özerkliğinin temsilleri, engellilik çalışmaları ve tıbbi beşerî bilimler çerçevesinden incelemektedir. Tezde, her iki eserin de psikiyatrik hastaların deneyimlerini merkeze alarak zihinsel hastalığa yönelik damgalamaya karşı çıktığı ve engelliliğin tıbbi ve sosyal modelleri arasındaki ayrımı göz önünde bulundurduğu ileri sürülmektedir. Porcellino'nun anlatısı, yazarın fiziksel hastalık sonrası ortaya çıkan obsesif-kompulsif bozukluk ile mücadelesini betimlerken, Lindsay özellikle kadınların duygularının geçmişte hastalık olarak görülmesini ve toplumsal cinsiyete dayalı normları dikkate alarak, zorla uygulanan tedavileri normalleştiren toplumsal ve ailevi baskıları eleştirmektedir. Tez, tedaviyi veya hastaneye yatışı reddetme hakkı gibi ruh sağlığı hizmetlerinde özerklik meselesi etrafında dönen etik tartışmaları ayrıntılı şekilde incelemektedir. Porcellino ve Lindsay'nin bu meseleleri nasıl ele aldıkları analiz edilerek bireysel deneyimleri ve tercihlerine öncelik veren hasta odaklı yaklaşımların önemi vurgulanmaktadır. Her iki eser de sanatsal ifadenin kişisel iyileşme sürecinde bir araç olabileceğini gösterdiği için, bu çalışmada sanatın iyileştirici gücüne de dikkat çekilmektedir. Tez, damgalamanın biyomedikal model içinde nasıl işlediğini ve biyolojik, psikolojik ve sosyal etkenleri birleştiren biyopsikososyal modelin ruh sağlığının daha bütüncül bir şekilde anlaşılmasına nasıl katkı sağladığını tartışmaktadır. Sonuç olarak bu çalışmada beşerî bilimlerin ruh sağlığı konusuna dâhil edilmesinin, özellikle yaratıcılık, hasta bakımı ve engellilik temsili bağlamlarında ne denli kapsamlı etkiler yaratabileceği ortaya konmaktadır.