Detection of the sensitivity of candida species isollated from invasive infections to flucanazole, voriconazole and amphotericin B with microdillution and time-kill method

Bu çalışmada invaziv infeksiyonlu hastaların kan, idrar, ETA, kateter ve balgam örneklerinden izole edilen kandida türleri konvansiyonel sistemler ve ticari kitler kullanılarak tür tayinleri yapılmıştır. İzole edilen 100 C. albicans suşunun üç antifungal ilaç (flukonazol, vorikonazol ve amfoterisin B) için MİK değerleri CLSI tarafından önerilen standart yöntem olan mikrodilüsyon ile belirlenmiştir. Mikrodilüsyon sonuçlarına göre flukonazol, vorikonazol, amfoterisin B?ye duyarlı ve dirençli suşlar tespit edilmiştir. Bu suşlardan MİK değerleri farklı 10 tanesinde time kill yöntemi kullanılarak ilaçların farklı dilüsyonlardaki fungustatik yada fungusidal aktiviteleri araştırılmıştır. Çalışmaya alınan 100 Candida albicans suşunun mikrodilüsyon yöntemiyle flukonazol için MİK aralığı 0,125-64 ?g/ml, MİK 50/90 değeri 1 /16 ?g/ml olarak tespit edilmiştir. 82 suş flukonazole duyarlı, 10 suş doza bağlı duyarlı, 8 suş dirençli bulunmuştur. Aynı suşların MİK aralığı vorikonazol için 0,03-4 ?g/ml, MİK 50/90 değeri 0,06 /1 ?g/ml olarak tespit edilmiştir. 95 suş vorikonazole duyarlı, 2 suş doza bağlı duyarlı, 3 suş dirençli bulunmuştur. Amfoterisin B için MİK aralığı 0,125-1 ?g/ml, MİK 50/90 değeri 0,5/0,5?g/ml olarak tespit edilmiştir. C. albicans suşlarında amfoterisin B direnci görülmemiştir. Time kill yöntemi ile flukonazol ve vorikonazolün MİK?in 1, 2, 4 katı konsantrasyonlarda fungustatik, amfoterisin B? nin MİK?in 1/4 ve 1/2 katı konsantrasyonda fungustatik, 1, 2, 4 katı konsantrasyonlarda fungusid aktivite gösterdiği görülmüştür. Amfoterisin B?nin konsantrasyonu artıkça daha çabuk etki ettiği tespit edilmiştir. Sonuç olarak testler arasındaki uyumsuz sonuçlar bize azollerdeki direnç oranlarının gerçekte daha düşük olabileceğini göstermiştir. Time kill çalışmasının araştırma geliştirme çalışmaları için uygun, ancak rutin kullanım için pratik bir bir yöntem olmadığı görülmüştür. Klinik çalışmalar ile de desteklenen in vitro sonuçların duyarlılık sınırlarının belirlenmesi ve uygun doz stratejilerinin geliştirilmesine katkıda bulunabileceği düşünülmüştür.