İngilizce öğretmen adaylarının üretken yapay zekâya yönelik kabullerinin incelenmesi

Üretken yapay zekânın eğitimde yaygınlaşması, geleceğin öğretmenleri tarafından nasıl kabul edildiğinin anlaşılmasını önemli hâle getirmiştir. Bu çalışma, Türkiye'deki İngilizce öğretmeni adaylarının üretken yapay zekâ kabulünü, temel kuramsal çerçeve olarak UTAUT ve tamamlayıcı kavramsal destek olarak TAM aracılığıyla incelemiştir. Açıklayıcı sıralı karma yöntem deseninde yürütülen araştırmada, ilk olarak İngiliz Dili Eğitimi programındaki 164 lisans öğrencisinden GAIAS ile nicel veriler toplanmıştır. Ardından, üretken yapay zekâya ilişkin deneyim ve algılarını incelemek amacıyla 20 katılımcıyla bireysel yarı yapılandırılmış görüşmeler yapılmıştır. Veri setleri ayrı ayrı analiz edilmiş; nitel temalar, nicel örüntüleri açıklamak ve bağlamsallaştırmak üzere yorumlama aşamasında nicel bulgularla bütünleştirilmiştir. Bulgular, dört kabul boyutunda genel olarak olumlu düzeylere işaret etmiştir. En yüksek ortalama performans beklentisinde, en düşük ortalama ise sosyal etkide bulunmuştur. Cinsiyet ve yaşa göre anlamlı farklılık belirlenmezken, sınıf düzeyi ve yapay zekâ araçlarını kullanım sıklığına göre bazı boyutlarda anlamlı farklılıklar saptanmıştır. Dördüncü sınıf öğrencileri ile yapay zekâ araçlarını daha sık kullanan katılımcılar bazı boyutlarda daha yüksek puan almıştır. Nitel bulgular, katılımcıların üretken yapay zekâyı dil öğrenimi, akademik çalışmalar, ders planlama ve bilgi edinmede yararlı ve kullanımı kolay bulduklarını göstermiştir. Bununla birlikte, yapay zekâ çıktılarının güvenilirliği, etik sorunlar, aşırı bağımlılık ve kurumsal destek gereksinimiyle ilgili endişeler belirlenmiştir. Çalışma, üretken yapay zekânın öğretmen eğitimi programlarına etkili, sorumlu ve etik entegrasyonuna yönelik çıkarımlar sunmaktadır.