Sanal ortamdaki iki lokomosyon şeklinin postüral stabilite ve siberhastalık yönünden etkisinin araştırılması

Siberhastalık, tıbbi uygulamalarda Başa Takılan Ekranları (BTE'ler) içeren sanal gerçekliğin (SG) daha geniş çapta benimsenmesini sınırlayan önemli bir zorluktur. BTE'lerin neden olduğu duyusal çatışma, hareket hastalığı gibi semptomlara yol açabilir ve postüral kontrolü etkileyebilir. Lokomosyon, bu semptomları azaltmaya yardımcı olabilecek bir faktördür. Bu çalışma, iki lokomosyon türünün -yerinde yürüme (WIP) ve ayakta durma (STD)- postüral kontrol ve siberhastalık üzerindeki etkilerini değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Kırk bir sağlıklı genç yetişkin (21 kadın, 20 erkek) bu çalışmaya katılmıştır. İki ayrı oturumda 15 dakika boyunca Meta Oculus 2 BTE'leri kullanarak bir SG ortamına daldılar ve her iki hareket türünü de deneyimlediler. Postüral kontrol bir stabilimetre kullanılarak ölçülürken, siberhastalık semptomları her seanstan önce ve sonra Simülatör Hasta Anketi (SHA) ile değerlendirilmiştir. Sonuçlar, iki hareket yöntemi arasında siber hasta olma açısından anlamlı bir fark olmadığını ortaya koymuştur. Ancak, STD deneyiminden sonra daha yüksek bir oryantasyon bozukluğu puanı ve toplam SHA puanında önemli bir artış gözlenmiştir. Postüral kontrol açısından da iki hareket türü arasında anlamlı bir fark bulunmamıştır. Özellikle, BTE takılıyken alınan postüral kontrol ölçümleri, STD lokomosyon deneyiminin ardından mediolateral hızda önemli bir artış olduğunu göstermiştir. Bu sonuçlar, postüral kontrol ve siberhastalık arasındaki bağlantıya ilişkin değerli bilgiler sunmakta ve SG deneyiminde vücut katılımının rolünü vurgulamaktadır.