Tek şeritli onarımlarda yapıştırma bağlantılarında nano parçacıkların etkisinin araştırılması

Kompozit malzemeler elektronik, havacılık, otomotiv gibi mühendislik uygulama alanlarında kapsamlı bir şekilde kullanılmaktadır. 1970'lerden beri karbon, bor ve aramidler gibi yeni elyafların üretimi ve metal ve seramikten yapılmış matrislerin yeni kompozit yapıları nedeniyle, kompozitlerin kullanımı iyice artmaktadır. Mühendislik uygulamaları alanlarında, yapışkanla bağlanan onarımlar genişleyen mekanik onarım alternatifleridir ve yapışkanla bağlanan onarımların yapıştırma yüzeyinin mukavemetini artırmak için çeşitli nano malzemeler eklenir. Bu tez çalışmasında, cam epoksi kompozit laminatların tek şerit onarımlarında epoksi yapıştırıcının nano malzemeler ile (nano silika, nano grafen ve nano kil) güçlendirilmesinin çekme özelliklerine etkileri araştırılmıştır. Nano silika, nano grafen ve nano kil parçacıkları epoksi reçineye sırasıyla ağırlıkça (%1, 2, 3, 5 ve 10), (%0,05, 0,1, 1, 3 ve 5), ve (%1, 2, 3, 4 ve 5) oranlarında katılmıştır. Tek şerit onarımları farklı yama oranlarına (D / d = 2 ve D / d = 3) göre gerçekleştirdi. Yama delikleri CNC ile 10 mm çapında açılmıştır. Numuneler çekme testine tabi tutuldu yük taşıma kabiliyetleri ölçüldü. Deneysel sonuçlar, nanokil parçacıklarının ağırlıkça %3'ünün epoksi reçinesindeki tüm nano parçacıklar arasında en iyi çekme kuvveti değerlerine sahip olduğunu göstermiştir. Anahtar Kelimeler: Yapışkanla Bağlanmış, Nano-silika, Nano-grafen, Nano-kil, Tek-Şeritli Onarımlar, Gerilme Testi